domingo, 30 de enero de 2022

REFLEXIÓN...INTERIORIZAR

 asa ás veces coa mente...Por fermoso que sexa un solpor, é presaxio de que axiña chega a oscuridade.

  Tamén as estrelas para iluminar a noite, Xaquín. 

  Amigo merlo, non che esperaba tan cedo logo da interesante charla que tivemos onte nas Torres, fíxosenos noite, nada estraño tendo en conta o tema e o entorno.

  É miña obriga saír ao rescate cando todo está oscuro, Xocas. Seguro que ollando dende o máis fondo da mente aparecerá unha raiola, unha estrela que por ténue que alumee marca un rumbo, un novo amencer, unha saída, e debemos atopala...

  Loita por fuxir das tenebras que envolven a Alma e persigue esa estrela...

  Todo canto vos rodea davos a posibilidade  de ollar ese raíño de luz que pode sacarvos do pozo no que cavades a vosa desesperanza, e ao que non lle atopádelo fondo...

  Pero recorda que non chega con ollar, debedes INTERIORIZAR a beleza dunha Natureza sempre disposta a votar unha man, ninguén ten mellores respostas a cántos problemas se vos plantexen...

  Imaxes capaces de romper os arames da xaula nos que a mente está encerrada, e de transportarvos nas súas alas a un horizonte que doutro xeito non atopariades...

  Amenceres que vos aportan unha paz que non tedes...

  Solpores presaxios non só da noite, senón de enriquecedores soños, coma o de onte nas Torres de Oeste en Catoira...

  A Natureza en plan "Patruia Canina", sempre ao rescate da Alma, Amigo Xocas.

  Grazas polo teu trino de esperanza é canto podo decir novamente. Merliño, non me faltes.

  Querid@ Amig@, por oscura que sexa a noite, deixa por un intre o sacho e levanta a vista...

  Albíscase unha luz no alto...!!





Xaquín Miguéns Ces



MUJERES

 Ella es una gran mujer , porque viste a la última , lleva a sus hij@s de punta en blanco,  siempre tiene a su marido atendido y su casa luce perfecta. Por ella parecen no pasar los años ni pesar los contratiempos. Aún hace girar las cabezas cuando camina por las calle con su porte de reina.

Ella es una grandísima mujer, luciendo esas ojeras negras , corriendo por sus hij@s para que no les falte de nada , con su melena enmarañada sorteando obstáculos diarios y mundanos es empoderada y está llena de llagas. Lava la cara con sus lágrimas y se arremanga para aparentar que aquí no pasa nada .Giran las cabezas a su paso porque se mueve como una loba siempre alfa siempre natural, enseña su sonrisa a quien la merece y sus colmillos a quien no. Por ella pasan y pesan los años pero en cada arruga hay una lucha ganada . Nunca la verás caminar detrás de un hombre : siempre  lo hará a su vera .Ella es una mujeraza.

Estudia y trabaja y las horas no le llegan a nada. No quiere tener hij@s , prefiere terminar la carrera y forjar su destino. Viste a su manera  y no sigue modas, ¡las crea!. Por la calle camina con un paso tan firme y decidido que a nadie pasa desapercibido , es como una pantera negra bella por supremacía , las cabezas giran para observarla como un espejismo en medio del Sáhara.

Ella, ella y ella son mujeres. ¡Respétalas!.


 Mano Figueira.



DISCRIMINACIÓN DE LA BANCA Y ADMINISTRACIONES CON LOS MAYORES

La banca en general y administraciones públicas discrimina cruelmente a las personas mayores que no están familiarizadas con las herramientas telemáticas.

La supresión de oficinas, con empleados que atendían y conocían personalmente a sus clientes, ha ido derivando en servicios despersonalizados, gestiones 'on line', citas previas y el uso de cajeros automáticos. 

Millones de personas en España y, sobre todo, en la España vaciada, sufren de la falta de atención y de servicio de bancos y administraciones donde habían depositado su confianza desde hace decenas de años. Personas con las que bancos y cajas obtienen y siguen obteniendo pingües beneficios se encuentran hoy desatendidas.

Por eso, es justo, obligatorio e innegociable que se exija a los bancos y administraciones públicas que, además de sus servicios 'on line', se habiliten servicios 'old line' para los mayores, una gran parte de la población española que está totalmente discriminada y desatendida.

“El verdadero peligro no es que las computadoras comenzaran a pensar como los hombres, sino que los hombres comenzaran a pensar como las computadoras”





    Lino Saborido Rial

REFLEXIÓN...ESPÍRITU DE SUPERACIÓN

 

Díxome o merlo que hoxe non ía cantar ata que  remate de xogar Rafa, sexa cal sexa o transcorrer do partido...
  Por unha vez non é favorito, pero do seu ESPÍRITU  DE SUPERACIÓN podemos esperar calquer cousa.
  Así que decidín facer piña co merliño, pechar o tinteiro, sacar o traxe e a gravata do roupeiro, a ocasión ben o merece enriba é domingo, e sentarme diante da televisión e ollar a final do Aberto de Australia de tenis...
  Se onte eran As Tanxugueiras as que mereceron todo noso apoio, hoxe é o mellor  deportista español de tódolos tempos...
  Rafa Nadal é un exemplo de valores na vida e no deporte, él di que todo é grazas ás persoas que se atopou no camiño, podemos tomar nota...
  Grande Rafa, gañe ou perda...!!








Xaquín Miguéns Ces

RELATOS DE COBAS. ENTORNO SOCIAL

 

Intentaré reflejar cómo era la situación en el segundo año de mi veraneo en Cobas., Esto sería en 1.950.. Vivíamos en el lugar de A Pedreira, lindando con O Prioiro, es decir, la última recta de carretera que termina en la bifurcación que va a A Cova o al Faro. En este tramo  tan solo había siete viviendas que me voy a permitir mencionar a sus propietarios para identificaciones posteriores. Entrando en la recta, cara a la bifurcación y a mano derecha, estaba la vivienda de Francisco y Angelita; inmediata la Carmen luego la del rótulo de Campotes y finalmente la de Higinio y Juan Tembrás. Justo en el vértice de la bifurcación estaba la de una costurera cuyo nombre no recuerdo pero creo que su hija se llamaba Remedios. Volvemos atrás y a mano izquierda estaba la casa de La Viuda, respetuosamente por este nombre se le conocía y que debía ser la  de mayor edad del entorno, con sus dos hijos Amador y Alfonso (El Rubio), a continuación la de José da Cidra y Cristina, y por último la de Caneiro con sus hijos Andrés y Emilio; en esta última era donde residíamos. No había más. El panorama era totalmente distinto al actual porque no había árboles prácticamente, salvo dos o tres pinos próximos a la casa de Carmen y algún taray, el resto era campo de buena hierba y juncos que se extendían por todo Marmadeiro, hasta llegar a Santa Comba y, de la otra parte, hasta el límite con la playa de O Vilar. 
Como las casas estaban situadas al borde la de carretera, prácticamente todas tenían un terreno detrás donde cultivaban desde cereales a hortalizas. Tal vez debido a la falta de influencia de gente de Ferrol, tenían sus propias costumbres y la convivencia no podía ser mejor, era como si todos fueran una familia, tanto de A Pedreira como O Prioiro se ayudaban en grupo cuando se necesitaban entre sí. Un ejemplo es que cuando una pareja se casaba y no disponía de medios, en poco tiempo le construían una casita de piedra - que era el material que abundaba - y a vivir. Aún se pueden ver viviendas de este tipo en la actualidad y se identifican porque la cara vista no está trabajada. Pues bien, todos en mi familia nos integramos absolutamente entre los vecinos, con muestras sin límite de aceptación por su parte. En esta área estaban los que serían mis amigos de los que aprendí comportamientos y actitudes, pero para no cansaros lo dejaré para otro relato.



 


                                                                 Faro de Cabo Prior

                    Jesús Guimarey Mascaró


 

LA PREGUNTA

 Y me preguntó:

- "Si me caso contigo... eso ¿te haría feliz?"

-"¡Ahora ya no !" respondí.

Y es que hay una cosa para cada tiempo y un tiempo para cada cosa.

Tantos años deseando formalizar nuestra unión, tanta ilusión en poder sentir una ilusión casi infantil

 hacerse realidad , poder mirarle a los ojos cuando leyese mis votos escritos con suspiros y llenos de un

 canto a capela de ese amor que le proceso que ensancha mi pecho desde el principio de los tiempos.

Tantas ganas de que él desease lo mismo que yo para que hoy el orgullo pese como losa y mi dignidad

 como persona y mujer cabal , no me deje arrastrar casi a la fuerza a nadie a dónde deberíamos  llegar

 convencidos y con convicción.

No, no sería motivo de felicidad forzar una obligación para satisfacer lo que ya parece mi obsesión.

Así que caminaremos juntos pero nunca más de la mano 

 Mano Figueira.


miércoles, 26 de enero de 2022

FRANGULLAS DE BELEZA ETERNA

 

Mando todos os anos unha felicitación de ano novo. Escollo unha das fotos que teño no móbil, e engádolle coa aplicación Paint unha cita que me guste e un desexo relacionado con esa cita. Non tardo máis de dez minutos en completar toda a operación pois fágoa dunha forma espontánea e nada meditada, divertida para min, iso si, e, como os nenos, sen preocuparme por se o resultado final é ou non fermoso, xa que, como Sócrates, estou convencido que unha cousa é fermosa se cumpre ben a función que define a súa esencia. De feito, cando lle dicían que tiña unha nariz fea porque era moi grande, el contestaba que, ao contrario, por ser tan grande era máis fermosa, pois cumpría mellor a súa función, xa que inspiraba máis aire. A miña felicitación tamén é fermosa nese sentido. Poña o que poña, todo o mundo entende que estou felicitando o novo ano e, sen non entenden a frase que escollo, pouco importa. Se non hai nada máis feo para expresar un sentimento que un tópico, quizais unha frase que non entendas sexa é o summun da beleza.


Outra cousa é que quen reciba a felicitación poida pensar que quen a manda é un pedante. Ten todo o dereito do mundo, pero non me preocupa moito. Xa digo. Escólloa, coa soberbia aristocrática dun neno, porque a min me fai graza. Foi o que me pasou este ano. Escollín unha foto da casa de Rafael Dieste iluminada de azul e coa imaxe de Dieste e Carmen Muñoz nunha das portas (resultado dun acto de promoción cultural e turística que programou o concello o pasado verán) e, sobre a fachada, escribín unha frase de Platón, un filósofo que lle gustaba moito ao autor rianxeiro, e co que tiña moitas afinidades intelectuais: O tempo é unha imaxe móbil da eternidade, frase á que eu lle engadín, como desexo para o ano novo, Tamén 2022, pois iso é a felicidade terreal para Platón, para Dieste e para min: momentos fugaces que vives como eternos.


Aínda así, non vou dicir que esa frase de Platón sexa fácil de entender. Pero si direi que é moi sorprendente que non a entendan persoas que foron educadas no catolicismo. A única razón posible é que non entendan ben os conceptos de tempo e eternidade (imaxe e móbil non deberan presentar dificultade ningunha). Permitide, xa que logo, que traduza a frase, coa esperanza de facela máis dixerible, a terminoloxía católica: Xesús andando é unha imaxe móbil de Deus. Creo que así debera entenderse. Deus, por ser eterno, non pode andar, pois na eternidade non hai tempo nin espazo. Xesús, si, pois el viviu nun lugar e nun tempo. Pero como Xesús (misterio da encarnación) é Deus, Xesús é a imaxe móbil dun Deus inmóbil.