domingo, 26 de enero de 2025

 LÚA CLARA"

 A vida xungue persoas...

 Merliño, hai noites tan tristes que non é doado conciliar o sono...

  Hai noites tan oscuras que a Alma vese na obriga de navegar sen compás, sen a axuda da lúa e das estrelas...

  Hai noites tan longas que semella que se esquecenceron de acender o abrente e apagar as farolas...

  A vida xungue persoas e fai amistades, sufre a Alma por noticias que xamais quixeramos ter escoitado.

  É ese o ánimo que lle das por moito que che afogue a tristura, Xocas...? 

  A túa Amiga navega agora mesmo na procura dun horizonte de luz, dun porto seguro no que repararar as cadernas do corpo, confía na ciencia...

  É túa obriga, nas noites sen "LÚA CLARA" polas que a ben seguro navegará, axudarlle a reparar as velas da Alma...

  Prohibido renderse, Xaquín. Respira ben fondo e navega á súa beira cando o necesite...

  Colle o remo se non axudan os ventos...

  Chegarán os de popa...!!

  

  O Paraíso existe 



                                                                Xaquin Miguéns Ces

SE NON FORA O POETA

 



Se o poeta non fora vento

que remexe e voltea,

orballo que maino acae

e a secura refresca.


Se non fora arrepío

que as cernas zarandea,

tremor que do abismo xorde

e os alicerces creba.


Se non fora labarada

que abura e acendra,

louco, inflamado ámago,

ceibe, indómita verba.


¡Qué mudo estaría o mundo

sen o clamor do poeta!


     Silvia Figueiras





AL PEREGRINO I


Del Cielo bajó una estrella

para alumbrar tu camino

senda que recorrerás

por los siglos de los siglos


camino de Compostela

cruzarás los Pirineos

dejando atrás La Gascuña

y luego la Gran Navarra


adentrándote en Castilla

Castilla la siempre llana

luego el Reyno de León

mismo aquí Reyno de España


Galicia te abrazará

con sus valles y montañas

con sus ríos caudalosos

y sus aguas cristalinas


Peregrino no te rindas

tú sigue la gran estrella

cuando divises la Cruz

has llegado a Compostela


para cumplir tu promesa

y redimir tu gran culpa

tristezas si las hubiera

avanzando en tu misión


es el final del camino

de miríadas de hombres

no importa credo ni raza

pero llegaste y cumpliste


y la estrella se detuvo

a la llegada a Santiago

llegaste querido hermano

¡la tercera ciudad Santa!


  Miguel Alberto,2025


miércoles, 15 de enero de 2025

NIÑOS DE PÉTALOS DE ROSAS


  Espertei cedo de máis, cáseque me atopo co merlo de volta cara o niño...

  Amornexado polo soniquete da chuvia batendo nos cristais, esperei que o presumido galo de alas vermellas espertara a aldea cun aturuxo para levantarme...

  Saín ao balcón cando xa as nubes tiveran a ben deixar de pingar, pero nada se sabe das Brañas, a duras penas ollo o xardín e a graneira por culpa das brétemas...

  Sentía a imperiosa necesidade de respirar aire puro, de escoitar o trino de merlo que me dixera "estou aquí, Xocas non teñas medo..."

   Necesitaba abrilos ollos e poder seguir soñando, emborracharme dun perfume relaxante, que me envolvera o aroma penetrante dunha rosa...

  Loco por elo, merliño.?

  Tolo, Xaquín, por exceso de cordura en todo caso...

  Por non atreverte a camiñar polo borde do precipicio da beleza por medo a perder pé, ou a cabeza...

  Por non ser quen de abrir as alas ata o ceo onde se atopan as ilusións en NIÑOS DE PÉTALOS DE ROSAS...

  Onde, ao albor do seu arrecendo, bicar uns ollos negros de princesa, e co cicel dos beizos tallar bellos poemas nun espido e sensual corpo de pel canela...

  Enchoupa a Alma do perfume que desprende esa linda rosa vermella...

  Procura, Xaquín, que a teu carón durma a lúa ensoñadora, o demáis sería unha cordura que leva aparellada estar xa morto en vida...

  É iso o que ti queres...?

  Tolo, Xaquín, se non ábrelas alas...!!

  

  O Paraíso existe 



                                                                   Xaquin Miguéns Ces

SORRÍO AXEONLLADO


 Semella adormichado o Val no albor deste luns de zapateiros...

  Escóitase na lonxanía da fraga o toc toc do páxaro carpinteiro mentras o Ulla, sempre agarimoso coas Brañas, reparte apertas polas ribeiras...

  Exerce o espido Meda de testemuña das diferentes tonalidades de verdes e azuis, purificadores de cánto abranguen...

  Libres de todo pecado baixan as augas do río, transparentes, un espello no que reflexarnos...

  Caladiño, na póla dun bidueiro pampa o merlo Amigo, semella en trance, seu canto non atina a dar comezo...

  SORRÍO AXEONLLADO diante do Gran Templo que teño a sorte de estar ollando dende o Regueiro...

   Ten a Alma a imperiosa necesidade de escoitar unha música purificadora, é a Natureza a intérprete favorita coa que expiar os pecados...

  Fálanlle os ceos envoltos en neboeiros polo abrente...

  Cántanlle os piadores nas espadanas das canaveiras no medio día...

  Os carrizos e as escribentas dos humedais na media tarde...

  Adormécena os arumes da flor dos salgueiros e os bidueiros tralos vermellos solpores...

  Espértana nas noites negras o desavegoso berro da curuxa sinistra.

  Ten unhas pingas, dirán aquel@s que nin ollan, nin escoitan...

  Son algo máis que pingueiras, é o que a Alma vai sentindo alá dentro, e co trino do merlo sae voando...

  Sorrisos e Natureza presentes no cadro de cores que ámbolos dous imos pintando...

  Hoxe falaron os verdes, grises, ocres, azuis...

  Mañá cantarán de novo as Brañas...

  Sempre co enigmático sorriso da Alma...!!

 

  O Paraíso existe 



                                                                 Xaquin Miguéns Ces

ÚLTIMO ADIOS



Padre, me postro ante ti como cuando era niña.

Quiero hablarte, quiero contarte que aún me duele tu ausencia, aún no conseguí llenar el vacío que dejaste en mi pecho.

Hay ausencias que duelen para la eternidad y la tuya es demasiado profunda para que deje de dolerme. Perdí un padre, un amigo, un aliado y un protector.

Me dejaste en la soledad de mis sombras, mis miedos, me dejaste sola con mis fantasmas que hacían guardia en mi puerta.

Hoy, como tantos días, te necesito, necesito hablarte y que me aconsejes.

Hay momentos en los cuales me gusta la muerte, sólo por el hecho de volver a tu lado.

Quiero creer que así será, que me estarás esperando junto a madre, para de nuevo sentirme en casa.

Al abrigo de tus brazos, se disipan todas mis dudas y preocupaciones.

Sólo, espérame padre, yo sabré buscarte y decirte de nuevo que te quiero.


Paki Espiño, 2025


AL NAVEGANTE



Cuando todo esté perdido

continúa navegando

gobernando tu navío

con la mar embravecida


Pilota, dirige y manda

cada cual en su función

ordena a tus subalternos

llegarás a buen destino


haréis frente a mil galernas

a vientos huracanados

piratas inopinados…

pero ¡seguid navegando!


al final arribareis

con orgullo y gallardía

contando vuestras hazañas

de incontables singladuras


así es la vida misma

de tristezas y alegrías

unas veces luce el sol

y otras la lluvia atenaza


más tú, sigue con tu meta

nunca te des por vencido

salvando cualquier escollo

pues has nacido marino


navegante de mil mares

forjado en grandes tifones

carente de miedo alguno

¡piloto de las alturas!


 Miguel Alberto, 2025