LACRAS

  Hai días nos que nin variña nin chistera atopo, quen ollara o cicel ou a pluma...

  Esperto e semella que me pasou por enriba da mente un tren de tempestades...

  Teño a impresión de que o maquinista era a nai Natureza, que farta do mal comportamento dinos que pasemos pola capela do convento a botar uns rezos...

  Que pecado cometemos, merliño.?

  Quizais vos mire coma chimpancés cos petos cheos de bombas de man dispostos a destruíla, nada estraño...

  Non vos viría mal uns días de exercicios espirituais para reflexionar sobre o por que da oscuridade na que vive a Alma da raza humana, rodeada continuamente de LACRAS...

  Celébrase hoxe o "día internacional do cancro de mama", unha máis que engadir á colección.

  Consideras unha utopía librarnos dela, Amigo merlo, nun futuro máis ou menos lonxano?

  Oxalá que se transforme en luz a oscuridade da  noite, que unha estrela fugaz veña a pór orde neste planeta de locos no que se  convertíu a Terra, un brumoso laberinto de tolos, que decía unha Amiga...

  Sódela raza intelixente e quizais consigades que esa enfermidade, que remata coa vida de tantas persoas, e queda tan gravada a quenes  lles toca vivila de cerca, desapareza...

  De momento, toca rezar e seguir investigando Amigo Xocas.

  Por moito que un queira hai días nos que non é capaz de abrir os ollos a Alma, só vé follas secas voando...

  Mesmo o canto do merlo escóitase triste nas Brañas...

  Que un raíño de esperanza, unha estrela fugaz, non falte na noite...!!

  O Paraíso existe 

                                                                   Xaquin Miguéns Ces

AGARIMO

  Non deixa de chover nas Brañas, nin ollo sequera o río mentres na horta abanean os xirasois co vento na procura dunha pequena raxeira...

  Onde vai que o verán pasou a mellor vida, o merlo dime que hoxe non canta nin pensa saír do niño, que ten a secar o frac, que onte mollou as plumas...

  I eu que quería preguntarlle o que pensaba sobre o que din de antigo de que as flores medran máis lindas se lles falamos con  AGARIMO...

  Pecho o tinteiro e deixo a pluma no banco neste luns de zapateiros gris, non sen antes espallar ao vento unha pregunta: Que pasaría se tamén o fixeramos coas persoas que a diario a carón noso camiñan...?

  As respostas semella que as leva hoxe a chuvia con ela, mágoa, mañá é outro día...

  Agarimosas apertas...!!

  

  O Paraíso existe 

                                                                 Xaquin Miguéns Ces

NOSTALGIA

         

Me niego a caer en la nostalgia

de todo lo que fui y lo que soy

un viejo vagabundo sin destino

loco errante sin saber a dónde voy,

con los años clavados en la espalda

sin orgullo, sin sueños, sin honor

solo quedan mis huesos enlutados

envueltos en capas de dolor,

muchas sombras arrastran mi memoria

a los lugares donde fui un luchador

muchas lágrimas que nunca se han llorado

quemándome los ojos están hoy,

el destino miserable me atormenta

el final se acerca y yo lo sé

en la aldea ya nadie me recuerda

¿en qué lugar yo descansaré?

Los días se consumen lentamente

cuando eres un viejo perdedor

las palomas ya no vuelan a mi lado

la vida no es nada sin amor.

 Paki Espiño,2024

A LA MUJER DÍSCOLA

       

Algún día sabrás por qué me callo, pues es mejor no hablar y sufrir en silencio que airear los trapos sucios, pero tu bien sabes que las personas no se miden por estatura sino por su honestidad y eso es algo de lo que careces, siento decírtelo así de claro pero es la triste realidad. No esperes que alguien te respete si tú no lo haces, y llevas toda tu vida con engaños y mentiras. Nunca fuiste capaz de guardar un mínimo de consideración hacia tu cónyuge, al menos haberlo hecho por tus hijos, pero ni siquiera por ellos te dignaste a ese gesto tan leal con tu pareja, sólo vives para divertirte con el primero que se cruza en tu camino, ¿Cómo te van a respetar los hombres si ni siquiera tú le guardas el mínimo aprecio?

 Entiendo que cuando una persona no respeta a su pareja poco se puede esperar de ella, existe un mínimo de decencia que consiste en no entremeterse donde no llaman a uno.

  Este no es tu caso, si no lo contrario, buscando “compañeros” sin importarte su condición y estado.  Lo único que deseas (repito) es vivir a tu aire.  Luego no digas que tienes mala suerte, porque el destino a veces lo buscamos nosotros mismos, Y...cuando se acerque el otoño de tu vida dirás; lo tuve todo y lo he perdido por mi propia avaricia y deslealtad, ya no tengo ni tan siquiera quien me salude en la calle!!!

 Miguel Alberto,2024

UN LOCO APRENDIZ DAS VERBAS

 

Madrugar é o ansiolítico que o médico da Alma me recetou, mesmo sexa domingo e diga o outono que no niño estaría mellor...

  Asomado á botica, o balcón dende o que olla cada abrente, póñalle cada quen o calificativo á imaxe que hoxe ten diante, mentres escoita o canto do merlo, seu Amigo da Alma, soña con facer maxia un aprendiz de picapedreiro das verbas...

  Posuír esa pluma capaz de sacar poemas de cores da chistera do paraíso das Brañas...

  Soñar pampo cando a lúa desaparece no horizonte e o día vai chegando, transformando a oscuridade en versos que o leven voando dende un río de sorrisos a un ceo de amarelos,  grises e azuis rotos...

  Variña, chistera e os ollos da Alma ben abertos, Amigo Xocas, é cánto nececesita un aprendiz de mago, canta o merliño dándome folgos.

  Conseguir que eses versos enchoupen as Almas de quenes o len está reservado aos elexidos, e como o talento non vén de serie, que non digan que non poño todo da miña parte picando pedra...

  Que iluso, dirán aquel@s aos que os ollos e o maxín so lles serven para non tropezar cos atrancos que atopen diante...

  Levanta o voo, Xaquín, xamais deixes de intentar que a túa Alma abuxarde versos de cores nos que, mesmo no outono gris, aniñe a verde primavera, é o canto que agora mesmo segue espallando polas Brañas o Amigo merlo.

  Domingo, traxe e gravata...

  UN LOCO APRENDIZ DAS VERBAS soña con facer maxia...!!

  O Paraíso existe 

                                                               Xaquin Miguéns Ces

 

O TEU LIBRO

 

  O día amenceu "carrancudo". Chove, carallo, chove, decía meu avó xa farto...

  Para arranxalo faría falla darlle unha pintura, e non recordo onde teño gardadas as cores...

  Debe ser cousa dos anos, ou do outono que galopa desbocado sobre a Alma, merliño.

  Eses son os folgos cos que te levantas para adicarlles unhas verbas que lles alegren o día a aquel@s que tanto che alentan, Xaquín...?

  Deberías estar preparado para ir ladeira arriba e ollar unha nova perspectiva do Val que non sexa a que tes ao abrir a ventá cada amencer, coa graneira enfronte...

  "Se non escalas a montaña non poderás ver a paisaxe."(P. Neruda)...

  Calzadas as zapatillas, cun sorriso nos beizos, as alas sempre dispostas a emprender voo, e ben abertos os ollos da Alma, deberás estar listo cada abrente para afrontar a montaña da vida, cun cumio difícil de acadar tantas veces...

  Pero nada máis grande, Amigo Xocas, que a satisfacción de superar os atrancos que vaian aparecéndoche a cada chanzo...

  É o xeito de ires escribindo O TEU LIBRO, de complicada edición case sempre, engadindo páxinas cos pés e renglóns coa pluma da Alma...

  Visualiza o camiño, mesmo cuberto de follas secas, aprovisiónate da ilusión necesaria que che alonxe da morriña do outono, vístete cun sorriso de orella a orella, mira cara arriba, e adiante...

  Por duro que sintas o desafío, Xaquín, só así acadarás o cumio...

  Pensa na paisaxe que che espera do outro lado, que tanto paga a pena.

  E ti, querid@ Amig@ da Alma, que nos botabas de menos, telo cartafol listo...?

  

  O Paraíso existe 

                                                               Xaquin Miguéns Ces