domingo, 16 de enero de 2022

VOCES

 

Oigo ecos de mil voces

En un desierto perdido,

Diciendo que no responden

Que no le está permitido.

Reconocen los lenguajes

Más no saben su destino,

Dejando al viento palabras

más allá de lo divino.

Sin venganzas ,se liberan,

De los pechos malheridos,

Y desvanecen con tiempo,

Y con tiempo en el olvido.


María Rial


REFLEXIÓN...EDUCACIÓN

 Trala tempestade chega a calma, ou eso din...

Canta o merlo que a negatividade que onte espallou era presaxio dun arco da vella esperanzador para hoxe ao amencer.
Eu no teño tan claro, coñezo ben de que pé coxea.
Grazas pola confianza, Xaquín.
De nada, merliño.Tes que recoñecer que levas un tempo sen deixar títere con cabeza, e dubido que hoxe non teñas nada que contar sobre un tema tan de actualidade, os políticos e os porcos.
Ámbolos dous, Xocas, para min van moitas veces no mesmo saco, no dos borregos co que semellan querernos tratar...
Levo días mordéndome a língua, pero xa que sacas o tema farei un apuntamento. É unha vergoña o que día tras outro levan sembrando interesados agoreiros nos medios de comunicación e nas redes sociais por un puñado de votos, na volta da esquina están as eleccións de Castela León...
E váleslle calquer cousa, e se non atopan nada de xeito inventan un bulo. Como consideran que somos idiotas, aplican aquelo de que unha mentira dita moitas veces acaba convertíndose en verdade. A pesares, o País segue enteiro e camiñando.
Merliño, xa non sei que pensar, temos unha "clase política" que non ten o máis mínimo respecto por nada, mesmo son capaces de aliarse co demo, con tal de gobernar.
Que educado es chamándolles "clase política"
cando éles nos tratan coma piaras, Xaquín. Politicuchos, definiríaos eu. Cada vez que abren a boca é para decir oink ou mú.
Trato de ter con éles, larpeiro, o respecto i a EDUCACIÓN que deberían eles ter con nós. Só lles digo que ir pola vida de buscabullas con tal de sacar réditos electorais non é un bó xeito de actuar, e que sembren serenidade. Todos sairemos gañando, na contra do que queren facernos ver.
Amigo Xocas, a educación non se pode mercar coma un máster, i este pobo que os votou e ao que representan, que por certo págalles moi ben para o que unha maioría deles fan, levantar unha man ou premer un botón de cando en vez, algúns tamén patalear, está moi necesitado de recoller froitos cheos de ilusión, e para elo necesítase paz...
Que deixen de chamar a atención e de tratarnos coma imbéciles. Non necesitamos raios que produzan tronadas que non soen traer nada bo.Tocoulles agora aos porcos e ás vacas, non sei que será mañá. Fáltalles altura de miras e sóbralles crispación.
Cando acéndela moto, merliño, mira que é negro o fume que vota, e non tes escape, só un afiado peteiro. Alá vai ao carallo o arco da vella esperanzador...
A pesares, cada día recíbenos cos brazos abertos, teñamos fe.
Grazas a éles non é, Xaquín.
Querid@s Amig@s, aquelo de que trala tempestade chega a calma, non sempre é verdade...
Co merlo polo medio, pode pasar calquer cousa ...!!












RELATOS DE COBAS. AMANECERES PLACENTEROS

 

Cada verano pemanecíamos en Cobas desde principios de julio hasta finales de septiembre mi madre, mi hermana y yo. Mi padre trabajaba en Ferrol. Tomaba sus vacaciones en esta época y cuando las teminaba venía cada fin de semana en bicicleta con el portabultos cargado de provisiones.

En este tiempo, siempre coincidían los militares para hacer ejercicios de tiro. Nos percatábamos porque el día anterior llegaban varios vehículos remolcando carros con ametralladoras y pequeños cañones. Colocaban una bandera roja en la torreta que aún existe en la colina de Cato d’Agia (o Cotodagia) y, al mismo tiempo, se divulgaba en el bar de Rogelio (¿precursor de Centro Social?), para que los vecinos nos abstuviéramos de ir durante ese tiempo por aquel zona.

Se establecían en Marmadeiro y el tiro abarcaba desde un blanco flotante situado a la altura del pequeño islote que llamaban "O Ñoco", frente al Porto, cerca da la cetárea, hasta la zona de Cardido. Era tanta la munición que empleaban que gran cantidad de cápsulas de balas, peines enteros sin disparar y morteros quedaban esparcidos por el campo y la playa a entre los tojos y cardos, que después los niños recuperábamos, pero esto lo contaré en otra ocasión para respetar el orden cronológico. El caso es que al día siguiente, al amanecer nos despertaba el ruido de  las armas con disparos de fusil y de ametralladora, luego silencio. luego ruido de mortero, luego silencio y así los dos o tres días que duraban las maniobras. Durante los silencios se oía el ruido del mar. Yo mismo entiendo que para quien no haya vivido esta situación pueda parecer absurda,  pero para mí, este recuerdo me lleva a tiempos muy felices porque resultaba todo un espectáculo que se habría de repetir durante algunos años.




                                                Vista aérea con el Cabo Prior  al fondo



Jesús Guimarey Mascaró

 

PERDÓN

 

En el desconsuelo de tu llanto

hallé el camino de mi viaje,

no miré atrás del sufrimiento

para no encontrarme las heridas

sangre, lágrimas de fuego,

que hoy yacen dormidas

en el cofre del recuerdo.

Descubrí el refugio en mi lamento

donde el odio se transforma en perdón,

descubrí que cada amanecer es distinto

incluso desde el mismo balcón.

  M. Dolores Ríal, 2022

DONDE VIVEN LAS ROSAS

 

  Donde se compran las rosas

esas que huelen a vida

esas que curan el alma

que te llenan de alegría

 

donde viven las rosas

las que tú, me regalaste

cuando vivías en mi

cuando tu amor me entregaste

 

hace tiempo que no veo

ni siento tu aroma en el viento

este invierno se hace largo

cuando el frio se hace eterno

 

¿volverás? ¡ya no lo creo!

te fuiste sin decir nada

como se huye en la noche

cuando tienes miedo al alba

 

amanecerá aunque no quieras

también volverán los duendes

cuando el corazón olvide

que ya no volverá a verte.

  Paki Espiño,2022

UNHA CORZA EN APUROS

 

O inverno facíase longo, coas neves nas montañas e os rios desbordados, as súas augas frias inundando os prados e terras de labor, as vacas tres meses sin saír do establo por mor de aquel tempo de invernía que non paraban nin os cans fora do seu palleiro. Eran últimos de Marzo e ninguén contaba que caería unha nevada tan grande por aquelas datas, pero nevou, vaia si nevou!, mais de medio metro foi medido na aldea de Aldarís polo señor Facundo, o home de mais edade do lugar, e, según él contaba, non recordaba unha nevada tan grande o longo da súa vida. Sobre medio día comenzaron a ladrar os cans da aldea de unha maneira nunca vista, e ninguén sabía o porqué. Foi a señora Eudosia que veu alá detrás da súa horta unha corza con síntomas de parir enterrada na neve. A señora, nin corta nin perezosa, achegóuse ó animaliño tentando axudalo a saír de aquel apuro, agarrándoa con unha corda polo seu pescozo e conducíndoa para dentro, ó pé das vacas no establo.

 Nese intre os cans deixaron de ladrar, pois habian cumplido co seu deber,(os animais saben entenderse entre eles) a corza dou a luz a duas crías la mar de bonitas e ó abrigo. Alí permaneceu por espacio de unhas catro semanas amamantando as súas crias co propio cariño de calquer nai, mesmo que estuvera presente a señora Eudosia, parecía un animal domesticado no medio de vacas e cabalos, como si fose criada naquel entorno.

Certo día pola mañán, cando chegou a dona da casa para alimentar a súa gandería, topóuse coa corte vacía, a corza non estaba, partira coas súas crías. Como o establo non estaba cerrado, simplemente pensou que xa eran horas de volver ó paraíso cos seus fillos para enseñarlles a defenderse pola vida, eso sí, unha vez que outra deixábase ver coa súa facenda(que cada vez medraban máis) alá pola carballeira aqueles animaliños con raias nos seus costados! Sería en agradecemento por axudarlle a traer ós seus fillos o mundo?

O tempo foi pasando e cada vez espaciabanse máis as visitas de aquela cierva coas súas crias hasta chegar a desaparecer no estío, pero a primeiros do inverno voltou a nevar nos montes da comarca e un día, a primeira hora, apareceu aquela nai na porta da señora Eudosia. Esta vez estaba sola, pero quería agradecerlle a aquela señora a axuda prestada no seu alumbramento, e esa foi a maneira de darlle as gracias o devandito animal.

 

      Miguel Alberto,2022

miércoles, 12 de enero de 2022

RELATOS DE COBAS (1946-1960) INTRODUCCIÓN



 

Por si fuera de interés, sucesivamente iré comentando vivencias que desde mi infancia recuerdo de mis veranos en Cobas, Hoy, ya en mi plácido otoño, perduran situaciones en la memoria que pueden resultar curiosas para los que hoy disfrutáis de Io que para mi fue el Paraíso. Como no quiero cansaros con mucha prosa y ya que no puedo aportar fotografias (en aquel entonces solo habia dos fotógrafos en Ferrol) en este primer contacto, os diré que cuando Ilegué a Cobas, mis padres alquilaron un pequeño anexo en el Prior, en la casa de Janeiro, frente a la vivienda de Campotes. En aquel entonces no habia luz eléctrica y la carretera desde los Bares hasta 0 Prioiro estaba sin asfaltar, tan solo pasaba una cisterna cada semana con agua para el ejército y una camioneta de Fenosa que tenía las ruedas macizas.


                          

                      Cobas. Vía satélite




 

Jesús Guimarey Mascaró