jueves, 15 de mayo de 2025

BOLBORETAS NEGRAS

A carón da xanela,

xogan catro bolboretas,

duas de cor vermello,

as outras duas, eran negras.


Quen vos fixo tan fermosas,

quen vos fixo tan feitas,

o voar, e case música,

de miles de pandeiretas.


Danzando ó vento están,

cheas de agarimo e ledicia,

os agasallos da avoa son,

cando no seu colo me bica.


Voade, voade lonxe,

voade, hasta tocar o Ceo,

decídelle ós meus pais,

as ganas que teño de velos.


Catro bolboretas xogan,

nun Ceo cheo de nenos,

son Anxos que xa partiron,

xa están nos brazos do avó.

 

Paki Espiño, 2025



DÍA DAS LETRAS GALEGAS


Neste gran día
das letras Galegas
tentarei escribir
o amor que profeso


amor á Terra
á nosa cultura
a xentes chegadas
dallende outros mares


tanto si somos nativos
ou somos migrantes
respiramos Galiza
polos catro costados


a Terra e de todos
témola prestada
disfrutémola xuntos
nesta encrucillada


a Galiza viva
téndeche os brazos
a ceibe Galiza
ós fuxidos da fame


síntete galego
querido chegado!
tamén esta Terra
foi xente emigrante


acollamos con amor
a todo o que chega
para engrandecer
a querida Patria


nesta liberdade
deste gran País
disfrutemos todos
da querida lingua


As letras Galegas
en verbas do pobo
a nosa expresión
reflexo da alma.


Miguel Alberto, 2025

domingo, 11 de mayo de 2025

DÍA MUNDIAL DA POESÍA


  Noite de medos, de soños co home do saco, un tal "Martinho" cargado de chuvia e de vento...

  Esperto cos miolos aínda na artesa, non dan levedado...

  A celebración dos cumpreanos de Xoel e Vanesa teñen a culpa, oxalá por moitos máis aínda que os anos non perdoen e xa non esté para moitos trotes...

  Debo dar grazas antes de nada por tantas mostras de agarimo pola vosa parte, e pedir perdón a un tempo porque onte chegou a primavera e pilloume o touro, nin mentei o feitizo, eu que tanto a adoro...

  Érgome, onde vai o abrente, non escoitei o galo do veciño, e mira que aturuxa o garboso...

  Escoito cantar o merlo, que estraño, a resaca dúralle días, sin embargo o trino sóame a poesía...

  Non che esperaba, merliño.

  Xaquín, eu tamén debo axeonllarme por faltar onte á cita, non me respondía a gorxa, nen recordaba onde deixara a gravata...

  Pero aquí me tes xa recuperado, hoxe é o DÍA MUNDIAL DA POESÍA, e non hai mellor xeito de celebralo que espallar o meu canto feiticeiro para aquel@s que teñan Alma para escoitalo...

  Non ía deixar que foras ti quen co cicel e o martelo lles contaras como esperta o día nas Brañas, merecen algo mellor que as verbas dun picapedreiro.

  Semellas co peito hinchado, espertastes jodedor, co sarcasmo no peteiro por bandeira, o licor café fai miragres, larpeiro...

  Con "Amigos" así non necesito inimigos, pero non vou respostarche, na fiestra deixei colgado un pano branco,  sei que o que tallo non é poesía, só pensalo sería un atrevemento, nunca foron amigas miñas as musas, e non é día de pelexarme con elas...

  Pero é o que sinto, merliño, e quen teña ollos na Alma, mirando as hortensias xa florecidas, seguro que será capaz de imaxinar, máis alá do que diga o cicel dun picapedreiro das verbas como ti me alcumas, a música duns violíns revoando como enmeigadas bolboretas.

  Que pouco sentido do humor, Xocas. Co paso dos años a masa do cerebro tarda cada vez máis en levedarche, deberías pensar en cambiar a artesa, parece furada por un picapaus, ou quizais lle entrou a carcoma...

  De calquer xeito, Xaquín, feliz primavera...!!

 

  O Paraíso existe 



                                                                 Xaquin Miguéns Ces


DOLOROSO AMOR

              

¿Por qué tuvo el amor

que acercarse a mi

si yo era la sombra

de todo lo que fui?


Por qué en silencio

robó mi corazón

para romperlo en pedazos

sin piedad, ni rencor?


si el amor duele

yo no quiero amar

duele la distancia

y la soledad,


un amor te abraza

te llena de paz

te da las alas

para poder volar,


si el amor duele

ese no es amor

sólo son requiebros

del corazón.


 Paki Espiño, 2025


NO SUFRAS CORAZÓN

             

  Si mi corazón hablara

y expresara lo que siente

sería un gran orador,

intérprete de mi mente


si pudiera yo leer

lo que piensas y te callas

sería un afortunado

¡ganaría la batalla!


Si me amas

y lo ocultas

sufrirás el desamor

aunque pidas mil disculpas


¡cállate corazón mío

no me hagas sufrir más

por ese amor que se ha ido

cállate, no sufras más!


¡déjame en mi silencio

disfruto la libertad

en esta paz absoluta

descubriré la verdad!


y...sabré porque se ha ido

porque ese amor se marchó

dejándome malherido

¡sufriendo tanto dolor!


 Miguel Alberto,2025


domingo, 4 de mayo de 2025

SANGUENTO


  Esperto coa sensación de telo corpo molido, como se pasase a noite loitando dun xeito encarnizado nalgún inferno...

  Levántome pensando se terá a culpa o lume ardendo que semellaba o solpor de onte, cando nada máis saír á fiestra para ollar o Val escoito que debo abrir novamente o roupeiro e vestir a armadura, o escudo e a espada, que comeza outra batalla...

  Por diante o combate da vida, ata que o sol desapareza de novo no horizonte e poida axeonllarme para dar grazas, ou pedir axuda para eliminar pantasmas...

  Non hai, Amigo Xocas, outro camiño que che leve ata o destino, que non sexa o de manchalo traxe.

  Quen así canta nesta mañá fresquiña, e co sol xa escintilando nas Brañas, non é outro que o Amigo merlo...

   Canta razón envolve o seu trino, penso para os meus adentros.

  Medramos, Xaquín, grazas ás batallas que a diario libramos, sobre todo ás que perdemos, a fincar o pé no barro, non ás que sen suar unha gota ganamos...

  E cando vaia anoitecendo, co sol dicindo adeus sobre os Castros, e antes de que a lúa ensoñadora asome e teña oportunidade de trabucarnos, co fume e as chamas falando dunha feroz loita, é momento de facer reconto das feridas, lambelas, e pórlle esparadrapo...

  Escríbese así, Xaquín, o diario combate da vida.

  Cantas veces, merliño, SANGUENTO...!!

  

  O Paraíso existe 



                                                             Xaquin Miguéns Ces


LA VIDA EN DOS MALETAS

        

 Guardé cuatro cosas,

en dos maletas,

una llena de emociones,

la otra, llena de penas.


Una maleta era negra,

la otra era roja,

una llena de vida,

la otra vacía de ropa.


Mi vida en dos maletas,

sin un futuro buscado,

ya nadie espera en la casa,

casa, donde solo hay pasado.


Una sonrisa y mil lágrimas,

dibujan nuevos senderos,

buscando en mi alma abrigo,

buscando una estrella en el Cielo.


Hoy no lloro por ti,

quizás no valga la pena,

sufrir por quien no te ama,

esperar, por quien no te espera.


Al alba, sonarán campanas,

gritando en silencio las horas,

¡nadie es más que nadie!,

no olvides que te morirás sola.


  Paki Espiño, 2025