domingo, 6 de abril de 2025

HABLÁNDOLE A MI MUERTE


Apretaba mi cuerpo con mis manos,

quería sentir mi último aliento.

La vida se me escapa sin reparos,

liberando todo mi ser de sufrimiento.


Se detuvo el sol al filo de la noche,

buscando en la luna el consuelo,

ya nada queda de todo lo vivido,

sólo soy uno más de sus recuerdos.


Al alba mi cuerpo ya descansa,

vestida con mis mejores trajes,

en el camino no encontré lo que buscaba,

sólo soy un caballo desbocado sin herrajes.


Nada fui, nada soy, nada seré,

pues la muerte navega por mis venas,

cual amiga que me brinda su tiempo,

recordándome que la dicha no es eterna.


En la tumba escribieron con amor,

“Aquí yace la que fuera mi madre”,

con pena, hoy lloran mis hijos,

mis abrazos ya no están para cobijarte.


A tu lado camino, muerte maldita,

que me arrebató todo lo que soy.

Mis manos frías ya descansan,

al lado de mi padre y mi señor.


¡Oh mi Dios, ten piedad de mi alma,

te confieso que fui un pecador,

por amar a quien no me amaba,

por buscar en su pecho mi perdón!


  Paki Espiño, 2025


IMPLORANDO AMOR


Cuando duele mi alma

es por tu ausencia

porque no te tengo,

querida doncella


Estar a tu lado

respirar tu aliento

beber de tus besos

soñando despierto


con dulces susurros

al pie de tu alcoba

ofrecerte el amor

que tanto deseo.


En ese jardín

de flores silvestres

postrarme a tus pies

decirte...¡te quiero!


 Llegado ese día

 cuando al fin seas mía

 besaré tus labios

también tus mejillas



¡No lo dudes más,

amada princesa!

siempre me tendrás

siervo de la espera!


¡Entrégate ya

a mi corazón

para vivir juntos

amor y pasión!.


 Miguel Alberto,2025

 


lunes, 24 de marzo de 2025

SINTO FRÍO


  Hai noites sen lúa, coas farolas da Alma apagadas, mesmo sexa primavera...

  Luns, ían descansar os ciceis ao lado das subelas no banco dos zapateiros...

  Abro a fiestra dos sentimentos, imaxino a desembocadura do Ulla e SINTO FRÍO, nada que ver co tempo, arrefíame o corazón unha nova inesperada...

  Bágoas de pesadume, merliño...

  A duras penas é quen de botar man do cicel e a maceta este picapedreiro buscando tallar unhas verbas...

  Lascas das que esbalan bágoas de tristura é canto consigue arrincar hoxe da pedra...

  En "galeras", inesperadamente, descansará para sempre fronte a Cortegada o remo da querida Amiga Sefa...

   Hai noites sen lúa, días sen sol escintilando...

  Que jodida ás veces a vida, apagoulle a luz  sen darlle unha nova oportunidade de seguir alumeando...

  Escapóuselle entre os dedos a medio vivir, a ela que gustaba tanto de disfrutala...

  Miro Cortegada, merliño...Na tantas veces illa de ledas emocións, hoxe só asoman verbas tristes nas súas praias de área branca...

  Pouso o cicel.

  Que o mar do Paraíso lle sexa leve, Xaquín...!!

   

  O Paraíso existe 




                                                                  Xaquin Miguéns Ces

MULLER

 Muller


Non pido máis por ser muller

mais tampouco acepto menos,

tan só esixo o que se me debe

como ente que ten dereitos

que ninguén debera usurpar

no nome de razón ou sexo.


Eu reclamo a liberdade

de falar e obrar sen medo,

e a gozar sen atadallo

de canto para min foi feito,

arredada de prexuízos

e de atávicos receos.


Eu propugno o dereito á vida

forxada baixo o meu boceto

con vieiros por min enxeñados,

con tinos e con desacertos.

Unha vida que me pertence

e da que en soa dona me ergo.


     Silvia Figueiras





DEJARTE IR

                       DEJARTE IR


Cómo miras a la persona que amas, cuando sabes que tienes que dejarla partir.

Cómo te enfrentas a tus miedos, cuando tu único miedo, es que te olvide, y aún así te das la vuelta y pones distancia entre la razón y el corazón.

Sigues tu camino, u otro camino diferente que te lleve a encontrar tu paz.

Sólo deseas que pase el tiempo y ponga cordura en tu vida y vuelva a ser tuya.

Mis decisiones son cada vez más difíciles, pues cada día queda menos de aquello que fui. Somos personas errantes por destino incierto, donde los errores forman parte del aprendizaje de la vida y aún así nos siguen torturando en nuestro interior.

¡No te pido que me entiendas!, ¡no te pido que compartas mi dolor!, ¡sólo te pido que te alejes un poco y me dejes respirar!.


 Paki Espiño, 2025


RELACIONES

 Hay despedidas que duelen, pero mejor que se vayan que causar una profunda herida que luego nunca llega a cicatrizar. Así de simple es la vida. Cuando se apaga el amor, nada tiene sentido, estar viviendo con un extraño que ni te quiere, ni te respeta -como reza el dicho popular- borrón y cuenta nueva.

Yo por más que lo piense nunca llegaré a entender al ser humano, relaciones de quince o veinte años … y, de pronto, te dan la noticia: “nos separamos”, sin demasiadas explicaciones. Los conoces desde hace años, sabes que ambos son buena gente, amigos de sus amigos, ¿será que el ser humano no está preparado para vivir en pareja?

 Sirva de ejemplo el reino animal: la mayoría se junta para aparearse y luego solo la hembra cría a sus cachorros, otros permanecen unidos mientras crece su prole, y, en algunos casos, la unión es de por vida.

Muy difícil entender la sociedad en la que vivimos.  Le hacemos frente a problemas laborales, a enfermedades de todo tipo, sin embargo, cuando se acaba el amor, nada vale la pena, no hay forma de reparar algo que está caducado, desaparece todo aquello que nos unía. Aunque haya hijos de por medio el amor no existe. Así las cosas, debemos aceptar la situación e intentar de nuevo otra singladura con otra persona, no sin antes luchar para superar la pérdida y el desasosiego de un mutuo abandono: en un corazón no hay cabida para dos amores.


 Miguel Alberto,2025


domingo, 16 de marzo de 2025

NON HAI MELLOR MESTRA


  Continuan no ceo brilando as estrelas, na aldea nen o galo presumido comezou a cantarela...

  Que  fas a pé tan cedo co frío que fai...? Vas coller un arrefriado, Xaquín.

  Acaso, merliño, non limpáchelas lagañas antes de saír do niño...? Non me ves  bailando.?

  Dirán que estás tolo, paréceche que todo o mundo escoita cantar a Natureza.?

  Amigo merlo, dende a graneira espertas a diario co teu trino as Brañas e ninguén se estrana.

  Hai un longo treito entre o voso xeito de actuar e o noso, Amigo Xocas...

  Quen nos creou a nós programounos sen capacidade de razoamento, mandounos cun libro de instruccións debaixo do brazo, e del non podemos saírnos para que ninguén se leve a engano cando nos vexa ou nos escoite bailar e cantar, algo que non ocorre coa chamada "raza intelixente", que non trae nen libro nen cáseque nada de serie, coido que nen Alma...

  Recorda, Xaquín, o que dicía o gran filósofo Ortega e Gasset sobre a raza humana :

  "Somos nós e as nosas circunstancias".

  Estasme dicindo, merliño, que todo é un diario aprendizaxe.?

  Así mesmo é para vós, Xocas. A Natureza, por exemplo, é unha escola coas portas e fiestras continuamente abertas, e non tod@s asimilan de igual xeito as súas ensinanzas, a maioría nen ven nen escoitan...

  Ti bailas diante dela porque a túa Alma cura as feridas ollando os abrentes e os solpores, mentras outr@s din aí está o tolo das pingas bailando, dentro dun pouco contaranos que estivo falando cun merlo, se fora cavar a horta que a ten a monte.

  Mira, merliño, que preocupado me atopo por elo, jajajajaja. ..

  Cada quen colga das alas o cartafol e voa cara a escola que máis lle inspira, a miña é a da nai Natureza...

  NON HAI MELLOR MESTRA...!!

  

  O Paraíso existe 



                                                                     Xaquin Miguéns Ces