lunes, 14 de marzo de 2022

A CEREIXEIRA

 Plantei unha cereixeira,

sen moito pensar no mañan,

xa me vin comer cereixas

mentres fregaba nas mans.


Eu non pensei que os paxaros,

fosen texendo o seu plan,

cos seus cantos de ledicia

ian metóndelle ó gran.


Non se pode aventurar

o que vai acontecer

despois de tan longa noite

sempre chega o amencer.


Regarei a cereixeira

pra que volte a florecer

traerá novas esperanzas

e algunha cereixa a comer.

  M. Dolores Ríal,2022


SIN PIEDAD

 

De la guerra nos hablaban los libros

creando de esa tragedia la historia

con sus héroes y vencidos

y todas las gentes sin gloria

 

cada victoria una derrota

en contra de la humanidad

pues no hallaron la manera

de no tener que luchar

 

donde se guarda la política

las leyes y los tratados

que llega un loco al poder

y no sabemos controlarlo

 

ni una tregua ha concedido

para poder negociar

da al enemigo por vencido

ya no le quiere escuchar

 

en la calle vive el miedo

la barbarie y hostilidad

de un ejército que se acerca

que nos viene a matar

 

poner los niños a salvo

que estos no tienen piedad

no les perdonan la vida

la orden, ¡es disparar!

 

  Paki Espiño,2022

P.D. Si cada persona del mundo diera un paso adelante en favor de Ucrania, ¿qué pasaría?

 

RELATOS DE COBAS. PEÑARROIBA

 Todos sabéis de la belleza y singularidad de las playas de Cobas que no voy a ponderar ahora ya que no aportaría nada nuevo, pero teniendo en cuenta que conozco todo el litoral peninsular desde Gerona hasta Bilbao, destacaría Las Catedrales en Ribadeo y Las Cies en Vigo, bonitas, pero las nuestras tienen algo diferente. Curiosamente en aquellos años, la juventud del Prior apenas las visitaba para bañarse aunque sí para otros fines que en otra ocasión relataré. El punto de encuentro para disfrute era Penarroiba (úpeña Rubia?) que supongo deberá su nombre a una enorme roca de color rosa que hay en la orilla y de nombre "O Roibo".Os habéis percatado de que cuando el mar está " picado" o embravecido, en Penarroiba muestra su cara amable?, hasta su configuración es la de una sonrisa. Bueno, pues aquí íbamos a bañarnos, a charlar, a pescar y a divertirnos porque siempre está en calma y además protegido del viento, a veces desagradable en las playas. Sé que su acceso no es fácil pero compensa ir allí.. Supongo que fue en esta ensenada donde debí mantenerme a flote, no recuerdo cuando aprendí a a nadar, pero allí ya nadaba. No conozco otro sitio igual, a pesar de que carece de arena fina, tiene otros encantos. La tonalidad en tierra varía desde el gris oscuro, rosáceo (caso de O Roibo y alrededor) o blanquecino como son las impresionantes piedras graníticas y redondeadas que hay a la derecha hasta llegar a la punta de "A Escavoada". El lugar más concurrido era cerca de "As Perchas", unos peñascos que emergen con la marea baja y a los que hay que ir nadando. En este punto recuerdo una anécdota curiosa: habían venido dos forasteros muy pertrechados con buenas cañas pero no pescaban nada; de nuestro grupo salió el amigo Eduardo (posteriormente cartero) y con su simpatía habitual, cogió una caña de escoba traída por el mar y armó un aparejo, de cebo un cangrejo negro que ellos llamaban "quimacasas", nadó hasta As Perchas, lanzó al mar y casi al instante pescó una maragota considerable. De inmediato se vino con el botín para tierra no sin la guasa sobre los foráneos atónitos que allí quedaban. Otra de las diversiones que había era ir a la parte izquierda según se baja y pasado el promontorio de piedra casi negra hay una pequeña caía y aquí, en el acantilado existe una grieta donde se cobijaban los murciélagos; buscaban entonces palos, latas viejas, y lo que encontraran para hacer ruido en la gruta e incordiar a aquellos animales que salían volando despavoridos ante semejante sinfonía. Otro hecho curioso ocurrido aquí fue cuando una fragata inglesa encalló en la proximidad de As Perchas, alrededor del año 1.950. Aunque yo era muy pequeño, recuerdo perfectamente que una vez se difundió la noticia, la gente iba a ver desde arriba el espectáculo, ya que se contemplaba el casco prácticamente hundido y la arboladura sobresalía del nivel del mar y como se observaban objetos flotando bajaban a recogerlos. Los pescadores que tenían aquí sus chalanas varadas y que ponían a flote cuando iban a pescar, remaban hasta el barco para coger lo que tuviera valor. Poco tiempo duró esta actividad pues la Guardia Civil hizo acto de presencia para evitar el expolio del pecio, incluso con advertencias de sanciones por posible delito. 



                                                                    

                                                                        Penarroiba




                                                                Ensenada de Penarroiba




VIVENCIAS (3)

   En el año mil novecientos setenta y tres comencé a conducir camiones con veintitrés años recién cumplidos, yo había servido en el cuartel de automovilismo en A Coruña y allí había aprendido lo poco que sabía , es decir, nada de nada. En aquel entonces las carreteras eran realmente muy malas tanto en estado del firme como en señalización y no digamos los camiones; la mayoría estaban equipados con ralentizador eléctrico que era una gran ayuda, pero se calentaban muy pronto, pues este sistema refrigera con el efecto de la velocidad (se trata de dos platos magnéticos que, al activar el mando, reciben la corriente de la batería- que tiende a descargarse si se usa mucho tiempo, pero en aquel entonces era lo que había). Por otra parte, los frenos eran de tambor y no perfeccionados como están a día de hoy, pues hoy los camiones todos llevan freno de disco y retardador de aceite que entiendo  es uno de los mejores inventos en los últimos años. A los camiones de ruta a veces se les cargaba cuatro o cinco toneladas de más, y, entre unas y otras, seguridad cero.

En tiempos de nieve, igual estaban los puertos cerrados con diez centímetros de espesor, simplemente porque Obras Públicas no ordenaba salir las quitanieves, las pocas que había en aquel entonces. Esto ha sido así hasta que llegaron las autonomías: a partir de entonces hay muchos más medios para conservar las rutas  en tiempos de invierno, tanto para nieve como hielo. Recuerdo que en una ocasión llevábamos unos tres días parados en Puebla de Sanabria porque no salían a limpiar, así de simple , unos trescientos camiones y otros tantos del lado de A Gudiña, a pesar de que los empleados de las quitanieves estaban allí en el bar y con las máquinas paradas, eso sí, esa gente tomando sus copas para” protegerse del frío”. Nadie comprendía porque estando allí no salían a limpiar.  En esa ocasión unos treinta camiones estaban cargados para la fábrica Citroen de Vigo y hubo una protesta de dicha empresa al ministerio de transportes, por lo cual sí salieron y estuvieron día y noche trabajando en los puertos para dejar la vía limpia, ¡cuánta vagancia había en las empresas estatales!

  Lo primero que me llamó la atención al salir de Galicia fue la falta de vegetación, tanto por El Bierzo como por Sanabria, y luego hacia Valencia, Murcia o Andalucía tres cuartos de lo mismo, no había una sombra para descansar, la única ruta que tenía algo de arboleda era la ruta de Soria  y la ruta de la Plata (N-630).  Los primeros años resultaron muy duros, sólo lo saben los que han viajado por aquel entonces, pues el verano también aprieta a partir de los treinta grados hasta los cuarenta y cinco en el sur en más de una ocasión, con esa temperatura pierde uno las fuerzas para trabajar, recuerdo haber estado dos o tres días sin comer por el calor, solamente con zumos y fruta.

  Miguel Alberto,2022



martes, 8 de marzo de 2022

8-M




 A pesar de los daños


a pesar de los años

a pesar del sacrificio 

a pesar del corazón hundido

a pesar de la cuesta arriba 

en soledad

a pesar del que dirán

a pesar de los golpes recibidos

a traición

a pesar de la desigualdad

a pesar de convenios

que no convienen

a pesar de estar siempre

en el kilómetro cero

a pesar de las lloreras

y la cara serena

para disimular

a pesar de eso

y de más...

Ser mujer 

es brutal!!!

 X.R.








lunes, 7 de marzo de 2022

RECORDOS DAS FESTAS DA INFANCIA


Naquela mañá, no verán de 2008, atravesei a orela do río, camiñando desde o Pozo da Ponte o Batán. Facía máis de 30 anos dende que non pisaba aquel chan de tanta nostalxia, que cada paso espertou memorias de moita morriña da infancia. Moitos arbustos e vexetación rastreira nalgunhas granxas abandonadas me obrigaron a xogar ás agachadas co río, e atopar outros xeitos máis lonxe da orela. Despois de tomar un baño no Pozo da Ponte, mentres a brisa me secaba, sentado nunha das pedras, pechei os ollos para viaxar a lexana infancia... Volvín a escoitar voces de nenos, os amigos das Mirans -que algúns non están máis neste mundo- ,mentres chapuceaban nas augas claras do pozo, tamén o son da bola batendo que pataleábamos no Campo da Ponte, todo coordinado co canto de merlos, pardais e o zumbido das abellas. A brisa que me estaba secando, arrastraba o cheiro das flores e froitas deliciosas das hortas próximas, o que nos levou a dar o seguinte tiro na horta de un desafortunado veciño antes de saír para a Festa de San Xoan, onde comezamos a dar os primeiros pasos de baile desaxeitados e descoordenados de bonecos eléctricos, para conquistar algunhas das fermosas bonecas de Rabunho e arredores. Polo camiño de Buhia, escoitábamos a orquesta con "bailaches Carolina...o largarto dalle o rabo...", e nada mais chegar, empinamos de golpe unha mirinda de naranxa, fresquiña de aqueles barreñóns con bloques de hielo, frigorífico especial de aquela época. A sorte estaba en mans de San Xoan. ¿Bailas? -pois sí-, respondían algunhas. Duas preguntas obligatorias mais de librillo si a nena era descoñecida: ¿Como te chamas, de donde eres? Ahí acababa a romántica conversación, consolándose cas mans na sua cintura e o cheiro das flores de san Xoan impregnado na sua larga e fermosa melena. Os mais agraciados voltaban pa casa acompañado con ela por aquel camiñino cheo de pedras e de amor, esperando algunha agradable recompensa inocente e infantil. Non había teléfonos Mobil nin ràpida comunicación, e esperaríamos ansiosos co corazón palpitando para volver a velas nas festas de Asados, Taragoña, ou na Guadalupe. ...Cando abrín os ollos despois de percorrer os recordos, xa non me sentín tan só, acompañáronme no meu corazón en esta segunda viaxe a terra Yankee todos aqueles amigos e amigas, os que aínda siguen ahí, e os que se foron para sempre.




Lino Saborido Rial

REFLEXIÓN...MÚSICA DA PRIMAVERA

 

Marzo marzal, pola mañá cara de can... Amence gris o día no Val, triste, ameazante. "Anda que non tedes que penar, Xocas. Adeus á cacheira e ás filloas con mel, foise o Entroido chega a Coresma, a un lado a troula paso á penitencia...", é o canto que sae de mañá da Alma do merlo neste mércores de cinza. Para isto, merliño, para que me fagas pór os pés na terra, non me fas falla algunha... Sinto que necesito desconectar para evitar a desazón que o envolve todo... De abrir as alas e voar na procura de soños que me alimenten a Alma é do que teño falta. Vogar co temporal enriba da mente non é doado, collerei o meu pincel e imaxinarei un Paraíso que me faga latexar... Utilizarei a Ría como arma provocadora, ollarei o ceo e o mar e liberarei a mente disfrutando da beleza que teño en fronte, soñarei... Mellor que penar, merliño, é vivir soñando. Marzo marzal...Hai días que amencen con cara de can, pero sempre nos quedará por diante a posibilidade de ollar a beleza das cores i escoitar a MÚSICA DA PRIMAVERA. Querid@s Amig@s, de nós depende...!!


Xaquín Miguéns Ces