ESTÁS EN BABIA, XAQUÍN

  Vai caendo a tarde no Paraíso, parece a Ría unha meiga...

  Na beira do río Te, na Torre, un dos paraxes favoritos onde coller o cicel e o martelo o picapedreiro, nun piñeiro con novos abrochos que falan dunha primavera en camiño, un merlo racha co seu canto un abraiante silencio...

  Tamén para a Natureza semella que é tempo de Entroido, quere desfacerse das vellas e molladas roupas do inverno e disfrazarse coas coloridas e lixeiras galas da primavera...

  Pensei que pagaba a pena determe na ponte e ollar o embruxo que me rodeaba...

  Apreciar a beleza no simple, no complexo, 

no piñeiro florecendo, no solpor meigo...

  "ESTÁS EN BABIA, XAQUÍN", cantou o merlo Amigo sorrindo.

  Non é para menos mirando o disfraz que luce o Paraíso, un encaixe de fíos amarelos e azuis que a Natureza palillou para goce das Almas que queiran, e saiban, vestilo, merliño...

  Disfruta do Antroido...!!

  

  O Paraíso existe  

                                                                   Xaquin Miguéns Ces

"VERSO PLURAL"

  Asoman unhas raiolas polo horizonte do Xesteiras, quizais un presaxio...

  Noto cómo sopla nas Brañas unha brisa lixeira, acariñadora...

  Amence o sábado de Antroido, e no graneiro, madrugador coma sempre, dame a benvida o Amigo merlo...

  Pero hoxe soa especialmente afinado por algunha razón que descoñezo, unha poesía semella o seu canto :

  "Esta lene brisa revitaliza o espíritu,

  convida a espreguizarse.

  Agárdannos duras e incertas xornadas

  até que o sol prenda con forza

  e tempere os cadrís,

  tollidos pola friaxe..."

  Fermoso trino, merliño. De onde saíron os versos...?, xa sei que a música é túa.

  Do "VERSO PLURAL", Xaquín. Un pequeno libro de poesías que caeu nas miñas mans onte á noite.

  Amigo meu, atópome perdido, non entendo.

  Déixame rematar de explicarche, non sexas tan agonías...

  Teño un Amigo, JL Graña Muiño, que vive no estranxeiro como soía chamarlle outro vello coñecido, Jacinto Barreiro, á comarca de Ferrol Terra. Coñecino polo Facebook, as redes sociais tamén teñen cousas boas...

  Pois ben, José Luis, nacido no pequeno Concello de Cerdido e con  pasado no de Rianxo onde foi mestre nos anos oitenta, ten xa varios libros publicados, de diversa índole, teatro, narrativa...Agora deu un paso máis e atreveuse co mundo da poesía. Gustóucheme o pouco que ollei do libro, desprende moita vitalidade...

  Non che dixen nada, Amigo Xocas, porque ti xa non estás para que che colla o frío da noite, e a presentación do seu primeiro libro de poemas era onte no Auditorio de Rianxo con lorenzo xa durmindo. O lugar elixeuno o autor aposta, e veuse arroupado por un bo grupo de excompañeiros e Amigos...

  O acto presentouno o Sr Alcalde, foron logo Xosé Ricardo Losada e Xosé Manuel Lobato, veteranos nestas lides e xa con sona coa pluma, quenes fixeron unha bonita loubanza do que nos atoparemos no libro...

  Pola miña parte era obriga asistir, pois así llo prometera. Charlei co autor antes de entrar, quen tivo a ben firmarme un dos exemplares ao remate de tan emotivo acto...

  Pareceume sentilo emocionado, non é para menos o nacimiento dun novo "fillo"...

  Non tiven tempo máis que de botarlle unha ollada por enriba mentras escoitaba recitar algún dos versos co acompañamento de fondo dunha guitarra...

  Soaban fermosos, enérxicos, imaxinativos, sensibles, saídos de dentro...

  O trino que espallaba fai un anaco, póndolle música a un dos poemas, non é mais que o meu desexo de éxito...

  Publicar un libro, expresar en papel o xeito de cómo se olla a vida, é sempre unha aventura que  paga a pena correr, Xaquín...

  Os sentimentos teñen un cheiro especial gravados con tinta...

  Parabéns, JL Graña Muiño...!!

  

  O Paraíso existe 

                                                                   Xaquin Miguéns Ces

DEMASIADO TIEMPO

           

Quizás, cuando vuelvan a florecer las margaritas.

Quizás, cuando vuelva a ser primavera,

Quizás, cuando vuelvan a casa.

Quizás, termine la guerra.

Demasiado tiempo pasado,

desde las primeras bombas,

tantos niños sin padres,

tantos nietos sin abuelas.

El tiempo pasa despacio,

cuando nos agota el frío,

si al amanecer buscamos,

en la trinchera abrigo.

Dejad que vuelvan los sueños,

a este pueblo y a su gente,

dejad que ondeen banderas,

en bellos atardeceres.

Sonarán alegres campanas,

cuando vuelva la concordia,

en noches llenas de estrellas,

en días llenos de gloria.

Paki Espiño, 2025

      

VIVENCIAS

            VIVENCIAS  (7)

  Hoy voy a escribir sobre la primera vez que salí de España.

Fue en Diciembre de 1969, tenía 19 años de edad, con un contrato de trabajo para las acerías de La Mosela, este de Francia, a través del Instituto español de emigración.

 Me subí al tren dirección Hendaia, haciendo varios trasbordos llegué a la ciudad de Thionville  ( región de Lorena ) un día con nieve, por lo tanto difícil reconocer las calles ni se veia el letrero pues todo estaba cubierto de dicho manto.

 El recibimiento resultó muy bueno, nos recogió una furgoneta de la empresa a varios emigrantes pues nos habíamos juntado unos veinte españoles para dicha compañía, llegamos a la compañía nos recibe un intérprete y nos informa que haríamos primero un reconocimiento médico en el que se incluía un test de inteligencia (en aquel entonces no sabía en qué consistía), y al tercer día nos incorporamos al trabajo.

El primer problema que surge cuando uno llega a un país extranjero es el idioma: cómo te entiendes con la gente, cómo te desenvuelves en la cotidianidad… .

Solución: busqué un profesor de francés y lo encontré por mediación de un compañero italiano. Era una señora polaca que también hablaba español. A los tres meses comencé a hablar como un niño de tres años, pero me iba defendiendo.

 Primeros de Marzo comenzó el deshielo,  subió la temperatura, los días tenían más horas de l, y el campo empezó a cubrirse de verde, cosa que no había visto desde mi llegada.

Toda la comarca de Thionville y alrededores tiene, o tenía en aquel entonces, mucha industria minera, así, a veces no se veía el sol con nitidez por la contaminación que esto conllevaba.

 En Mayo comenzaron a florecer todo tipo de plantas, una primavera tardía pero con un colorido maravilloso.  El olor que emanaban los jardines de la ciudad lo invadía todo, así era aquella primavera, rezagada pero fascinante, luego el verano, tan bello como breve. Pueblos y ciudades con infinidad de arbolado en sus plazas y calles, un auténtico paraíso.

 Entre septiembre y octubre bajan las temperaturas, comienza el otoño. 

Contemplar aquellos bosques con sus hojas caducas y diversidad de colores es un espectáculo inolvidable. En mi vida laboral he viajado mucho por Francia y siempre recuerdo aquella estancia en Lorena, en mi juventud. La belleza de sus parques, jardines, paseos y avenidas, todo un homenaje al esplendor de la Naturaleza. 

 

  Miguel Alberto, 2025.

A CHAVE

 Paseando pola ribeira do Ulla ao solpor, mentras buscaba o merliño, diante do cadro que a Natureza pintaba pampei... Sorría o sol no horizonte cos pinceis, pouco a pouco ían escurecéndose as Brañas dicíndolle adeus, semellaba un prato quedo a auga, dubidaba o río se subir ou baixar... É unha auga galega, polo de agora, dixo unha X...ílgara retranqueira que pasou voando... 

Ante a súa presenza, e o feitizo, pensei se non andaría por alí o merlo tamén, sei que adora os solpores, faría o niño nun arco da vella se poidera, da X...ilgara nada vou a contar... Necesitaba dar co meu Amigo e botar unhas parrafadas, sacar unha conclusión medio intelixente sobre un tema de actualidade que calo de momento... E alí estaba o merliño cantando, moi preto, non podía ser doutro xeito. Na póla dun espido carballo ollaba o embruxo, a Ínsua de Bexo rodeada polos brazos do pai Ulla, coa auga tinguida de amarelo polo eco que reflectían o ceos... O seu trino, encantado pola serpe que observaba, levoume nas alas do vento a onde aniñan as emocións máis fondas... 

Que sería de min sen a maxia do Merlín...ño, que semella en ocasións máis que un merlo un picapaus furándome os miolos, enchéndomos de consellos, e a Alma de anhelos... Correndo ás veces o risco de que nos partan o peteiro abordámolos problemas a peito descuberto, póndolle esparadrapo ás feridas e alas ós soños..

 Ten A CHAVE do candado das dúbidas que a vida plantexa, e sabe ben cómo xirala para pasar de ollar a botella medio valeira, a vela medio chea cánto menos... Disfruto do seu trino, sobre todo nos abrentes e solpores, nada son se non escoito a todas horas o seu apaixonado canto. Querid@ Amig@, tod@s temos un merliño... Non esperes máis para escoitalo...!! 

O Paraíso existe

 

 

                                                Xaquin Miguéns Ces

OS AEDOS DO SANLÉS

 

 "A poesía como catarse"

 

A nosa querida compañeira e amiga Silvia Figueiras declamou o seu sentir. 

Parabéns, poetisa, filla de Safo, intérprete de estrelas!

 

 

 

 

https://www.diariodepontevedra.es/articulo/o-salnes/sed-escuchar-poesia/202502232012121377523.html

ROSALÍA DE CASTRO

Con ela rexorde... 23 de febreiro de 1837, no ceo axeónllanse os astros... Nace unha nova estrela, ROSALÍA DE CASTRO, a gran Poetisa da Nosa Terra... 

No día de hoxe, mentras olla o Val que ela tanto adoraba, dende a súa atalaia, a cruz da vella graneira na aldea de Bexo, faille as honras o merliño espertando as Brañas cantando : "...prados, ríos, arboredas, muiños que move o vento, páxariños piadores, casiña do meu contento..." Abro a lacena da Alma dende a que escoito o avó Salvador, "O Fariñas", recitando "amoriñas das silveiras..." Sacándoa da "negra sombra" na que parecía metida, rexorde con ela a nosa língua.... Desbórdanselles os sentimentos, lendo o que da súa pluma brotou, a quenes senten coa Alma... Máis que escribir versos provoca os sentidos, levou a morriña á categoría de arte cunha desgarradora sensibilidade... "Como chove miudiño, como miudiño chove, pola banda de Laiño..." 

Son versos que nos emocionan a moit@s dos que vivimos nas Brañas, e hoxe mesmo, mentras canta, fan que polas meixelas do merlo asomen as bágoas... "Muiño dos castañares, noites craras de luar, campaniñas trimbadoras, da igrexiña do lugar..." "Abre a fiestra que quero ollar o mar..." 

Din que foron as súas derradeiras palabras, en Padrón, no lugar da Matanza, onde hoxe se atopa o museo que a lembra... 

 A imaxinación por fronteira, merliño... Mil grazas por tanta tenrura... Eterno luceiro...!! 

O Paraíso existe 

 

 

                                                   Xaquin Miguéns Ces