miércoles, 9 de febrero de 2022

MULLERIÑA

 

A ti mulleriña, que sempre fuches unha recargadora de pilas, que loitaches por amor deixando de lado toda unha vida , perdendo na batalla raíces e ramas.

A ti que irradiabas felicidade , qué che fai hoxe tan opaca?

Qué pena verche tirar as armas e negarte a ti misma o dereito de escoller o camiño que mellor che conveña!.

Perdiches familia, aforros e anos de vida para qué?

Para ser agora un ser anodino  de gris cenizo que está a sombra de un que non te chega ós dedos dos pes?

Daste xa por vencida?

Bailas ó seu son ?

Ese eche o premio futuro?

Valeuche hoxe o perdido antaño?

A ti mulleriña, desperta á vida! , dalle gusto ó corpo!, baila!, ri! escacha o vidrio e escapa sen mirar atrás”.

Fixéchelo por amor a él, fáino agora por amor a ti!.

Vive a túa vida e que él arramble ca súa!.

Ti non naceches para vivir á sombra de quen te consume egoístamente a cambio de negrura e apatismo .

Desperta xa , mulleriña!


Mano Figueira.

VIVENCIAS (1)

 

La nieve caía lentamente en ese silencio que siempre acompaña al maná blanco y al mismo tiempo cambiando la fisonomía de toda la ciudad. No se veían ya ni los bancos del jardín, todo se confundía, ya no era posible distinguir entre el asfalto de la calle y la acera de adoquín, todo era blanco, ni la gente se paraba a respetar el semáforo para cruzar la calle, pues el tráfico estaba prácticamente detenido. Los pocos peatones que se atrevían a salir a la calle lo hacían con prisa, para retirarse lo antes posible a su hogar o a cualquier lugar donde guarecerse de la intemperie.

Era mi primer invierno en Heidelberg, la ciudad de la cultura, pequeña pero muy acogedora y allí estaba yo, recién llegado, sin conocer su idioma ni sus costumbres, ni vecinos, nada de nada, todo era nuevo para mí. Después de varios días nevando y la ciudad paralizada por la inclemencia, comenzaron las quitanieves a limpiar las aceras, pues hasta aquel entonces solo limpiaban las grandes avenidas y no daban abasto. Por mi parte, ni siquiera acertaba a encontrar la tienda de alimentación para hacer la compra, y el cuarto o quinto día de haber comenzado la nieve llamaron al timbre, “¿qué hago?” “¿abro a un desconocido a las cinco de la tarde y noche cerrada?”  Después de pensarlo un momento me decido a abrir y allí estaba la vecina del primero (eso lo supe más tarde).Me traía agua, pan, limonada y unas salchichas, ni siquiera sabía darle las gracias cosa que hice en el idioma universal: por señas.

Aquellos meses de invierno me sirvieron para adaptarme al clima del país, hoy lo pienso y  me pregunto cómo fui capaz, con diecinueve años, de llegar a Alemania, viajar en tren, hacer trasbordos en Paris de unas estaciones a otras, incluido el metro y nunca me sentí en apuros, con miedo a perderme o subirme al tren equivocado, ¿será que la juventud es muy atrevida?

 Continuará...

  Miguel Alberto,2022

lunes, 31 de enero de 2022

REFLEXIÓN...HAY DÍAS

      Esperto tan canso que me custa votar o pé fóra, algo estraño...

Un suplicio só pensar en abrir o tinteiro, coller a pluma e garabatear unhas verbas...
Non escoito cantar o merlo...Xa o temía onte cando lle escoitei falar pola tarde co Amigo zapateiro sobre unhas tapas, él non usa zapatos que eu saiba, e hoxe é venres...
Hai espertares nos que semella que a noite agochounos o cartafol co pincel, a paleta e as cores...
Hai amenceres nos que non se escoita a música do tiovivo, porque desapareceron as corcheas e todo é silencio no pentagrama da Alma...
Hai abrentes grises tamén para os saxitarios, nos que non atopan a variña coa que conseguir que da chistera da mente saían voando as pombas. Pésanlles tanto as alas que nen en soños son quen de abrilas...
Hai días, querid@s Amig@s, nos que semella que espertamos nunha graneira por gaiola, rodeado de pólas e co ceo cuberto de arames...
Hai días nos que por fermoso que amenza non temos ollos na Alma...
Por moito que queiras nen o merlo canta...
HAI DÍAS...!!



Xaquín Miguéns Ces

ABUELOS

 

Donde viven los abuelos

cuando al despertar el día

en noches yo voy a verlos

despierta me dan la guía

 

fueron mis cuidadores

cuando yo era chiquita

padres de mis padres

amor convertido en vida

 

donde duermen mis abuelos

donde viven los muertos

corazón que late en mi pecho

lágrimas de mi consuelo.

 

   Paki Espiño,2022

A LA MIMOSA

 

Mimosa de grato olor

que floreces en invierno

con tu peculiar aroma

hipnotizas a cualquiera

 

tu perfume es el sustento

de esta alma malherida

por haber perdido todo

en la ruta de la vida

 

tu textura me alimenta

cuando en tu bosque me encuentro

tus hojas inconfundibles

y flores de mil fragancias

 

mimosa de hoja perenne

que con tu noble fragancia

embelleces nuestros campos

nuestras villas y jardines

 

caminando por el bosque

te diviso cual crisol

reflejando tu fulgor

por esos rayos de sol

 

entre miriadas de plantas

tu eres la más hermosa

la más bella entre las bellas

y tu flor...¡la más preciosa!

 

  Miguel Alberto,2022

domingo, 30 de enero de 2022

REFLEXIÓN...INTERIORIZAR

 asa ás veces coa mente...Por fermoso que sexa un solpor, é presaxio de que axiña chega a oscuridade.

  Tamén as estrelas para iluminar a noite, Xaquín. 

  Amigo merlo, non che esperaba tan cedo logo da interesante charla que tivemos onte nas Torres, fíxosenos noite, nada estraño tendo en conta o tema e o entorno.

  É miña obriga saír ao rescate cando todo está oscuro, Xocas. Seguro que ollando dende o máis fondo da mente aparecerá unha raiola, unha estrela que por ténue que alumee marca un rumbo, un novo amencer, unha saída, e debemos atopala...

  Loita por fuxir das tenebras que envolven a Alma e persigue esa estrela...

  Todo canto vos rodea davos a posibilidade  de ollar ese raíño de luz que pode sacarvos do pozo no que cavades a vosa desesperanza, e ao que non lle atopádelo fondo...

  Pero recorda que non chega con ollar, debedes INTERIORIZAR a beleza dunha Natureza sempre disposta a votar unha man, ninguén ten mellores respostas a cántos problemas se vos plantexen...

  Imaxes capaces de romper os arames da xaula nos que a mente está encerrada, e de transportarvos nas súas alas a un horizonte que doutro xeito non atopariades...

  Amenceres que vos aportan unha paz que non tedes...

  Solpores presaxios non só da noite, senón de enriquecedores soños, coma o de onte nas Torres de Oeste en Catoira...

  A Natureza en plan "Patruia Canina", sempre ao rescate da Alma, Amigo Xocas.

  Grazas polo teu trino de esperanza é canto podo decir novamente. Merliño, non me faltes.

  Querid@ Amig@, por oscura que sexa a noite, deixa por un intre o sacho e levanta a vista...

  Albíscase unha luz no alto...!!





Xaquín Miguéns Ces



MUJERES

 Ella es una gran mujer , porque viste a la última , lleva a sus hij@s de punta en blanco,  siempre tiene a su marido atendido y su casa luce perfecta. Por ella parecen no pasar los años ni pesar los contratiempos. Aún hace girar las cabezas cuando camina por las calle con su porte de reina.

Ella es una grandísima mujer, luciendo esas ojeras negras , corriendo por sus hij@s para que no les falte de nada , con su melena enmarañada sorteando obstáculos diarios y mundanos es empoderada y está llena de llagas. Lava la cara con sus lágrimas y se arremanga para aparentar que aquí no pasa nada .Giran las cabezas a su paso porque se mueve como una loba siempre alfa siempre natural, enseña su sonrisa a quien la merece y sus colmillos a quien no. Por ella pasan y pesan los años pero en cada arruga hay una lucha ganada . Nunca la verás caminar detrás de un hombre : siempre  lo hará a su vera .Ella es una mujeraza.

Estudia y trabaja y las horas no le llegan a nada. No quiere tener hij@s , prefiere terminar la carrera y forjar su destino. Viste a su manera  y no sigue modas, ¡las crea!. Por la calle camina con un paso tan firme y decidido que a nadie pasa desapercibido , es como una pantera negra bella por supremacía , las cabezas giran para observarla como un espejismo en medio del Sáhara.

Ella, ella y ella son mujeres. ¡Respétalas!.


 Mano Figueira.