INVIERNO

  Y llovía a mares

en la fértil tierra

donde cada gota

es una ilusión

ríos desbordados

tierras anegadas

por el gran maná

caído del Cielo

es la gran bondad

en esta estación

las nieves eternas

mudando el color

las blancas montañas

de nieve perpetua

en el día a día

ofrecen su encanto

la fauna silvestre

buscando el sustento

en el blanco invierno

¿sobrevivirán?

Ha llegado Abril

vestido de verde

brotarán mil flores

en la gran campiña

y pasado éste

volverá el calor

con sus largos días

y noches de estío.

 Miguel Alberto,2025

SOÑAR

                 

Eu tamén quería

de pequeno ser maior

ainda sabendo que a vida

 traería  traballo e suor 

Eu pronto quería crecer

e con todas as miñas forzas

grandes cousas facer

Que longos días de inverno

moi lentos en rematar!

zocos, nas punteiras chacras 

para asi poder xogar.

Era tempo de pobreza

e pobres eran meus pais.

Moi cedo, xa de de pequeno

tiña que ir traballar

había que axudar na casa

para da vida tirar,

pola mañá  ir á escola

de tarde o millo sachar

e cando non era eso

as vacas para coidar,

pero sempre tiven tempo

de disfrutar e  xogar.

Ruxe dentro de min

de cando en vez a ilusión,

sinto berros dese neno

que de min nunca se foi

miro o espello e digo

neno, onde fostes, onde estás?

Eu quixera ser pequeno!

por qué tiven que medrar?

Onde están eses amigos?

Onde está esa amizade?

Onde están eses meus soños

Que nunca puiden lograr?,

Eu quixera ser pequeno!

quero volver a soñar!

ser de novo aquel meniño

que pronto quería medrar

e soñar nun mundo novo

sen as guerras e con  paz.

  Tino de Bugallido,2025

 LÚA CLARA"

 A vida xungue persoas...

 Merliño, hai noites tan tristes que non é doado conciliar o sono...

  Hai noites tan oscuras que a Alma vese na obriga de navegar sen compás, sen a axuda da lúa e das estrelas...

  Hai noites tan longas que semella que se esquecenceron de acender o abrente e apagar as farolas...

  A vida xungue persoas e fai amistades, sufre a Alma por noticias que xamais quixeramos ter escoitado.

  É ese o ánimo que lle das por moito que che afogue a tristura, Xocas...? 

  A túa Amiga navega agora mesmo na procura dun horizonte de luz, dun porto seguro no que repararar as cadernas do corpo, confía na ciencia...

  É túa obriga, nas noites sen "LÚA CLARA" polas que a ben seguro navegará, axudarlle a reparar as velas da Alma...

  Prohibido renderse, Xaquín. Respira ben fondo e navega á súa beira cando o necesite...

  Colle o remo se non axudan os ventos...

  Chegarán os de popa...!!

  

  O Paraíso existe 

                                                                Xaquin Miguéns Ces

SE NON FORA O POETA

 

Se o poeta non fora vento

que remexe e voltea,

orballo que maino acae

e a secura refresca.

Se non fora arrepío

que as cernas zarandea,

tremor que do abismo xorde

e os alicerces creba.

Se non fora labarada

que abura e acendra,

louco, inflamado ámago,

ceibe, indómita verba.

¡Qué mudo estaría o mundo

sen o clamor do poeta!

     Silvia Figueiras

AL PEREGRINO I

Del Cielo bajó una estrella

para alumbrar tu camino

senda que recorrerás

por los siglos de los siglos

camino de Compostela

cruzarás los Pirineos

dejando atrás La Gascuña

y luego la Gran Navarra

adentrándote en Castilla

Castilla la siempre llana

luego el Reyno de León

mismo aquí Reyno de España

Galicia te abrazará

con sus valles y montañas

con sus ríos caudalosos

y sus aguas cristalinas

Peregrino no te rindas

tú sigue la gran estrella

cuando divises la Cruz

has llegado a Compostela

para cumplir tu promesa

y redimir tu gran culpa

tristezas si las hubiera

avanzando en tu misión

es el final del camino

de miríadas de hombres

no importa credo ni raza

pero llegaste y cumpliste

y la estrella se detuvo

a la llegada a Santiago

llegaste querido hermano

¡la tercera ciudad Santa!

  Miguel Alberto,2025

NIÑOS DE PÉTALOS DE ROSAS

  Espertei cedo de máis, cáseque me atopo co merlo de volta cara o niño...

  Amornexado polo soniquete da chuvia batendo nos cristais, esperei que o presumido galo de alas vermellas espertara a aldea cun aturuxo para levantarme...

  Saín ao balcón cando xa as nubes tiveran a ben deixar de pingar, pero nada se sabe das Brañas, a duras penas ollo o xardín e a graneira por culpa das brétemas...

  Sentía a imperiosa necesidade de respirar aire puro, de escoitar o trino de merlo que me dixera "estou aquí, Xocas non teñas medo..."

   Necesitaba abrilos ollos e poder seguir soñando, emborracharme dun perfume relaxante, que me envolvera o aroma penetrante dunha rosa...

  Loco por elo, merliño.?

  Tolo, Xaquín, por exceso de cordura en todo caso...

  Por non atreverte a camiñar polo borde do precipicio da beleza por medo a perder pé, ou a cabeza...

  Por non ser quen de abrir as alas ata o ceo onde se atopan as ilusións en NIÑOS DE PÉTALOS DE ROSAS...

  Onde, ao albor do seu arrecendo, bicar uns ollos negros de princesa, e co cicel dos beizos tallar bellos poemas nun espido e sensual corpo de pel canela...

  Enchoupa a Alma do perfume que desprende esa linda rosa vermella...

  Procura, Xaquín, que a teu carón durma a lúa ensoñadora, o demáis sería unha cordura que leva aparellada estar xa morto en vida...

  É iso o que ti queres...?

  Tolo, Xaquín, se non ábrelas alas...!!

  

  O Paraíso existe 

                                                                   Xaquin Miguéns Ces

SORRÍO AXEONLLADO

 Semella adormichado o Val no albor deste luns de zapateiros...

  Escóitase na lonxanía da fraga o toc toc do páxaro carpinteiro mentras o Ulla, sempre agarimoso coas Brañas, reparte apertas polas ribeiras...

  Exerce o espido Meda de testemuña das diferentes tonalidades de verdes e azuis, purificadores de cánto abranguen...

  Libres de todo pecado baixan as augas do río, transparentes, un espello no que reflexarnos...

  Caladiño, na póla dun bidueiro pampa o merlo Amigo, semella en trance, seu canto non atina a dar comezo...

  SORRÍO AXEONLLADO diante do Gran Templo que teño a sorte de estar ollando dende o Regueiro...

   Ten a Alma a imperiosa necesidade de escoitar unha música purificadora, é a Natureza a intérprete favorita coa que expiar os pecados...

  Fálanlle os ceos envoltos en neboeiros polo abrente...

  Cántanlle os piadores nas espadanas das canaveiras no medio día...

  Os carrizos e as escribentas dos humedais na media tarde...

  Adormécena os arumes da flor dos salgueiros e os bidueiros tralos vermellos solpores...

  Espértana nas noites negras o desavegoso berro da curuxa sinistra.

  Ten unhas pingas, dirán aquel@s que nin ollan, nin escoitan...

  Son algo máis que pingueiras, é o que a Alma vai sentindo alá dentro, e co trino do merlo sae voando...

  Sorrisos e Natureza presentes no cadro de cores que ámbolos dous imos pintando...

  Hoxe falaron os verdes, grises, ocres, azuis...

  Mañá cantarán de novo as Brañas...

  Sempre co enigmático sorriso da Alma...!!

 

  O Paraíso existe 

                                                                 Xaquin Miguéns Ces