lunes, 17 de junio de 2024

QUERO VER O MAR



           Quero ver o mar!

na sua grandeza

poder navegar

loitando coas olas

 

a sua bravura

o seu recender

quero ver o mar

no seu esplendor

 

nesa calma chicha

onde todo para

tan só o murmullo

quero ver o mar!

 

na gran marexada

de olas xigantes

ese timonel

tenta navegar!

 

quero ver o mar!

nas noites de lua

en pleno silencio

a gran fermosura

 

na miña gamela

e lonxe de todos

bogando sen fin

quero navegar!

 

alá onde esteas

tentarei chegar

para darte amor

...quero ver o mar!!!

 

Miguel Alberto, 2024

 

 

             

sábado, 15 de junio de 2024

O VOO


  Madrugar é para min unha relixión...

  Pertencendo ao gremio dos que vixían as obras apoiados nun valado dirán que teño unhas pingas, cánto menos, pero esperto cada día para escoitar o canto do merlo ao abrente, ao tempo que ollo o que me conta "lorenzo" co pincel cando asoma no horizonte...

  "Bo días teñades", semellan decirlle ámbolos dous con tenrura hoxe ás Brañas...

 Dende a súa atalaia na cruz da vella graneira, endózame o merlo Amigo e ábreme a tapa do tinteiro co seu melódico trino...

  Un arco da vella saído da chistera do Pico Sacro, tocada por un máxico pincel, ilumina o ceo do Val e chíscalle o ollo á lúa, que di adeus por enrriba do Xesteiras sorrindo avergoñada...

  Así sente a miña Alma o amencer deste martes dunha primavera a piques de rematar, e a maxia que  conleva, no belido Val de Rosalía.

  Non quixera irme sen pedir perdón polos exabruptos que onte cantamos o merliño i eu, un xeito de liberación, non somos de pedra...

  E agradecer tódalas  mostras de agarimo que recibín, sódelo meu acubillo, e nada máis necesito para coller paleta e pincel, abrir as alas e botarme a voar cada mañá...

  Outra historia é conseguir que O VOO chegue á Alma dalguén...

  Mil grazas por estáredes aí...!!

 

  O Paraíso existe 



                                                               Xaquin Miguéns Ces

SEIS PALABRAS Y UN SILENCIO


Las palabras sonaron a promesa y compromiso de formar una familia. Con lo justo y con lo puesto, pero el corazón rebosante de amor y felicidad.

El cura dictó un veredicto, veredicto con sabor a condena, hasta que la muerte os separe, veinticinco años más tarde casi se hace realidad su predicción. Separados por creencias y responsabilidades, así se fue forjando el día a día.

Mi pequeña María a sus veinte años no levantaba del suelo mas de un metro y medio, con carita de niña con la mirada inocente aún, sin saber nada de las maldades humanas. Allí estaba vestida de blanco, en el altar esperaba el que iba a ser su marido. Agarrada con fuerza del brazo de su padre caminaba insegura hacia un futuro incierto.

Soltó el brazo de su progenitor para agarrar la mano del que iba a ser su carcelero, un hombre doce años mayor que ella, con la mirada curtida por su mala vida que llevaba y que a partir de ahora tenían que compartir. No tardaron en llegar los hijos y con ellos los gritos, esos niños inocentes que también tendrían que pagar una condena por el hecho de haber nacido en ese hogar.

Pasaron los años, crecían los miedos, menguaron las fuerzas, pero el día llegó y la primera bofetada sonó en toda la casa que como un relámpago iluminó toda la estancia para sumirla después en una oscuridad eterna.

Solo era la primera de tantas que como una soga envolvía su cuello y no la dejaba respirar.

¿por qué me pegas?

¿si no me quieres por qué no te vas?

¿por qué no dejas que me vaya?

Eres mía hasta que la muerte nos separe, pero Dios quiso que fueras tú. Te fuiste en silencio, lleno de rencor, amargura y con tus sombras.

En casa aún resuenan las seis palabras, pero el silencio poco a poco va cobrando su lugar. Ahora en casa solo hay luz, luz de perdón y olvido.



Paki Espiño, 2024.


SUSPIROS DE ADOLESCENTE



Si tus ojos fueran míos

y tus labios míos fueran

construiría un altar

con rosas de mil colores


en honor a tu belleza

a tu porte y elegancia

para amarte eternamente

cual Diosa Venus o Afrodita


si tu cuerpo fuera mío

mi alma te entregaría

cada poro de mi piel

cada beso en cada día


si pudiera yo amarte

y unir nuestros corazones

sería un hombre dichoso

amaneciendo en tu lecho


cuando habla mi corazón

lo hace en silencio absoluto

no precisa letra alguna

son sentimientos ocultos


esa paz y ese silencio

que te ofrezco con amor

sería un gran principio

dame ya, ¡ tu corazón !


  Miguel Alberto, 2024


IDIOTAS FALABARATOS


  "Se a Natura non dá..."

  Descansan as subelas e os coiros no banco dos zapateiros, é luns. Pero non a primavera que segue o seu ensoñador camiño para aquel@s que senten coa Alma, mesmo a alguén lle doa...

  "Aí vai o loco das reflexións e das fotografías",  escoitou onte o merlo mentres daba un pequeno voo polo ceo do Paraíso...

  Saíu da boca, non do cerebro que non ten, dalguén que cre sabelo todo e mira aos demais por enrriba do ombreiro porque de pequecho foi a un colexio de pago, non digo educouse. Considérase por elo capacitado para xulgar vidas alleas sen antes ver os zapatos que calzan, moito menos calzalos...

   Prefiro os páxaros da miña cabeza, o merliño revoando libre por entre os miolos debuxando nun papel os sentimentos que lle provoque un abrente, que as xaulas nas que están presas algunhas catetas mentes...

  IDIOTAS FALABARATOS, aos que lles vén a pelo o de "... Salamanca non presta".

  Debería levantarme de mellor talante, saíu o sol coa paleta e pincel na man neste novo luns de zapateiros, de amarelos pintou o ceo das Brañas...

  Pero cada quen é do xeito que o pariron, as reclamacións a Amparo, bicos e apertas mamá alá onde te atopes, i entre abrir a billa do barril da bile ou pechar para sempre o tinteiro, dime o merlo que elixa o primeiro por pobres que sexan as verbas que pinte...

  Ao tempo que abanea as follas da viña, os tomates da horta e refresca tamén os beizos, oxalá refrescara cerebros o nortiño que sopla.

  Nen caso ao que digan, Xocas. Endózate cunha bicada de deuses, canta o merliño dende unha cereixeira da beira do río.

  Que caladiño que o tiñas, larpeiro...!!

  

  O Paraíso existe 



                                                                  Xaquin Miguéns Ces

PROMESAS

              


Un juramento ante Dios y ante los hombres no sirve de nada sin una intención y el compromiso de amar, cuidar y respetar a la otra persona.

Amarte siempre.

Cuidarte siempre.

Respetarte siempre.

Dos personas formando un solo equipo para los buenos y malos momentos. Pero una promesa no vale nada cuando al caer la tarde tu cuerpo se pierde entre otros brazos, sus besos son errantes en otra piel mientras tú esperas en el hogar cuidando de unos hijos que son la luz de su mirada.

Vuelve a casa, a oscuras para no despertar a alguien que aún no duerme, con olor a su mentira que ya nunca podrá borrar. Se mete en cama en silencio absoluto, esa cama es testigo del deterioro de esa promesa y compromiso.

Para siempre lo dijiste con orgullo delante de toda nuestra familia, y delante de ella disimulas tus vergüenzas, tus hijos corretean inocentes por el tiempo, un tiempo que pasa demasiado pronto y los niños son ya hombres. Sentada en la cocina está su madre esperando que regresen para decirles cómo se siente.

Como madre tiene el alma bendecida, pero su alma de esposa fue destruida por ese hombre que le juró amarla siempre ante Dios y ante el mundo. Errante por la bruma de una tarde de verano, despojada de todas las promesas, ahora es libre para amar y que la amen sin juramentos ni promesas.

Sólo con la constancia del día a día!!!


 Paki Espiño, 2024


DAMA EN LA PLAYA

        DAMA EN LA PLAYA


Te he visto en la playa

tendida en la arena

luciendo tu cutis

en tu bello cuerpo


rodeada de hombres

admirando tu rostro

de tanta belleza

deseado mil veces


la marea subiendo

y bañando tu piel

meciendo tu pelo

en las frías aguas


te he visto desnuda

¡me quedé sin habla!

cual musa llegada

de tierras extrañas


y tú, presumiendo

con toda arrogancia

de esa hermosura

orgullo de dama


te he visto y te veo

en mis pensamientos

en noches oscuras

deseando poseerte


Miguel Alberto,2024


.