lunes, 10 de octubre de 2022

DIARIO DE UNA MADRE ADOLESCENTE

 Mamá, mamá ¿qué me pasa?

Siento que mi cuerpo no me pertenece,

¿qué pasa? ¿Qué hice?

Una vida dentro de mi cuerpo crece.

Todavía soy una niña,

aunque tenga formas de mujer.

Mi madre no me habló de esto,

y yo no sé qué puedo hacer.

Hace poco jugaba con muñecas,

y un amor se cruzó en mi amanecer,

sin tiempo a entender lo que pasaba,

a mi lado tengo ahora un nuevo ser.

¡Dónde quedan ahora mis sueños de niña?

Sueños que nunca cumpliré,

es tarde para mis remordimientos,

ahora solo por ti yo lucharé.

Ya han pasado cinco años de esta historia,

la niña a la fuerza convertida en mujer,

sus sueños a la deriva,

en busca de otro amor y otro querer.

Quien fue madre siendo niña te habla ahora,

sus sueños fueron truncados en su niñez,

quien forja el destino de una madre,

siendo niña aceptó su madurez.


  Paki Espiño,2022


domingo, 2 de octubre de 2022

PARABÉNS, SILVIA!

 

O vernes, día 31, discorreu brillante para a nosa compañera Silvia Figueiras, que presentou as inquedanzas da súa Alma de outono, acadando un gran éxito, do que da fe a gran afluencia dun  público entregado.

Es para todos nós unha referencia e unha esperanza: sempre corren bos tempos para a Literatura!.

Parabéns, prezada escritora!

Os teus compañeiros e amigos de Scripta manent












PERSPECTIVA

 Quizais o esencial no ollemos ás veces, pode que só vexas un xirasol...

  O persoal xeito de interactuar co medio que nos rodea falará moito de nós, de como interpretamos a vida.

 Desexas ollar o voo das bolboretas, ou escoitar o melodioso trino do Amigo merlo...?

 Ti decides se votar man dun trueiro e unha gaiola, ou prantar árbores e flores e transformar o xardín da túa Alma nunha eterna primavera.

  Quizais o esencial sexa en ocasións invisible para os ollos, pero temos sentimentos...

  Todo na vida é cuestión de PERSPECTIVA, e cada quen decide o que realmente para a Alma é importante.

 Traxe, gravata, é domingo.Voume á horta para falar co merliño larpeiro...

  Votoulle o ollo ás pipas dos xirasois...!!

  

  O Paraíso existe




                                                               Xaquín Miguéns Ces

POLÍTICOS, ¿DÓNDE ESTÁ LA DIGNIDAD?

 La dignidad de Mariano Turégano, el anciano que ha denunciado la situación lastimosa que se vive en las residencias

Habitaciones a 40 grados, plantillas con salarios "miserables", comida en mal estado... El relato de este anciano nos habla de la situación insostenible que atraviesan las residencias de mayores en la Comunidad de Madrid

La dignidad funciona al margen del mercado. Ni se compra ni se vende. Tampoco cotiza. Se tiene o no se tiene. Mariano Turégano, 82 años, gorra calada y voz temblorosa, va sobrado de ella. Su alocución en el Ayuntamiento de San Sebastián de los Reyes, localidad situada al norte de la Comunidad de Madrid, es la de un hombre que pide respeto, no sólo a sí mismo, a todos los suyos. 

Pero la voz entrecortada de Turégano no resta fuerza a sus demandas, al contrario, les confiere –si cabe– un plus de verdad, una verdad que ya no se esconde, que ha decidido ir al encuentro de la clase política para que tome medidas urgentes: 

"No nos cuenten historias de competencias y pónganse a trabajar torciendo la voluntad de quien tiene la responsabilidad e intenta eludirla". 

Por último, Mariano ha zanjado su intervención con una frase que rezuma solidaridad y sentido de cívico: 

"El tiempo es lo único que tenemos y pasa para todos. Esto es por nosotros, pero también por ustedes". En efecto, las luchas de hoy son, también, las luchas del mañana.

Lino Saborido 







VÉRTIGO

 Estos días ando rumiando

y no doy digerido en condiciones.

Estoy en un come come que me deja taquicárdica  

y aunque diga que no sé por qué

en el fondo , 

allí donde no llega ni un buzo experimentado,

conozco perfectamente el motivo (o mejor dicho, los motivos).

Este ha sido un verano de vértigo donde varios astros se alinearon para conjugar un estado de ansiedad que no me deja respirar .

Y ahora que he conseguido escalar puestos en mis objetivos

estoy bloqueada ,

tengo el auto en punto muerto  y no alcanzo a apagar el motor o arrancar en primera.

Nunca estuve tan cerca de la meta y me congelé a un paso de traspasar la cinta. 

Me entran las dudas y esas me roban el sueño y esa falta de descanso me da náuseas y éstas me llevan a la inapetencia .

Como consecuencia las ojeras se oscurecen y mi piel palidece . 

Tengo miedo escénico, tengo terror a equivocarme, tengo tan segura la victoria que me fallan las fuerzas para alzar la copa .

Definitivamente, necesito descansar.


 Mano Figueira.




SOMBRA MALDITA

 ¡Maldita esa sombra

que en la noche me agita!

será la gran carcelera

será mi celda maldita


embruja de tristeza mi alma

envuelve con su manto mi risa

mi sombra soy de lo que fui

no soy viento, ni luz, ni brisa


cárcel que yo me he forjado

al querer ser para ti

ahora soy un mal recuerdo

que en la noche me perdí


que caben hondo mi tumba

de ella no querré salir

vivir soñando contigo

vivir sólo, por no morir!!!


  Paki Espiño,2022


VIVENCIAS (6)

 El mundo del transporte ha sido siempre un engaño entre agencias de carga y fábricas, pues todas ellas se dedican a engañar al camionero tanto en precio como en tonelaje de carga, y luego no digamos la fecha de entrega de las mercancías. Todo va con prisa y según ellos siempre llegamos tarde a destino, a pesar del tacógrafo que llevamos instalado en el camión para controlar los tiempos de conducción y descanso. Lo que ellos quieren es entregar lo antes posible su género.

 Otro tema es el sistema de pago: cuando se contrata un porte a cobrar después de haber entregado la mercancía, a la vuelta vas a la agencia y resulta que ya no existe, ha desaparecido y abre en otro lugar con nombre distinto, como me ha ocurrido en Barcelona y Valencia. Hoy en día ha cambiado esto, pues existe un programa en internet denominado “bolsa de carga”, donde se oferta la carga por regiones en toda Europa,.

  Hablando de engaños, en cierta ocasión descargando conservas de pescado en un almacén en Alicante, al contabilizar la mercancía, nos dimos cuenta que habían cargado una paleta de más sin registrar en el albarán (unos ochocientos o mil klgs.). Al momento,  el dueño o encargado del almacén -no llegué a saber si era una cosa o la otra-  me ofrece repartir el valor de la mercancía y callarme la boca, pero como no acepté diciéndole que eso era robar, me puso mala cara. Por supuesto no lo hice. Conseguí llamar a fábrica para aclarar el tema y se resolvió modificando el albarán, añadiendo dicha mercancía, sellando y firmando la entrega sin más problemas.

 Al salir del almacén, aquel personaje me aseguró que me jubilaría pobre…  ¡¡¡tenía razón!!!


  Miguel Alberto, 2022