miércoles, 17 de agosto de 2022

CORAZÓN FERIDO

 

Co Ceo escachado,

perdín a esperanza,

que a rolos se bota

por fondos barrancos.

 

Que ventos me trae

o sangue alterado,

con sombras escuras

bordadas de loito.

 

Que noxo de tempo

que nos trae vida,

e no mesmo sentido

nos saca do medio.

 

E loito ca noite,

e,a mañan me cansa,

non teño resposta

a tanta tolemia.

 

Dibuxo no vento

corazóns malditos

que eu amei tanto

deixando, o meu ferido.


  M. Dolores Ríal, 2022

EN LA SOLEDAD DE MI CUARTO

 

 

En una de las paredes de mi cuarto está colgado un viejo reloj, tan antiguo que ya no funciona. Sus manecillas detenidas desde casi toda mi vida, señalan imperturbables la misma hora; las ocho en punto. Mi reloj está ahí colgado mas por añoranza que por hermoso. Sin embargo hay dos momentos al día, dos fugaces momentos donde resurge de sus cenizas y está en armonía con el mundo. Cuando todos los relojes de la ciudad marcan las ocho mi reloj cobra vida, sólo dos veces al día mi reloj es perfecto, si alguien lo mira en esos dos instantes pensará que funciona a la perfección, pero pasado ese momento cuando los demás siguen con su tic-tac mi reloj pierde su paso y permanece fiel a aquella hora que un día detuvo su andar.

Cada vez siento que me parezco más a él, también yo me detengo en el tiempo, alguna vez también fui un adorno inútil colgado de algún lugar del tiempo de otra persona, pero ahora también disfruto de fugaces momentos en los que misteriosamente llega mi hora, y en esos momentos siento que estoy viva, todo es perfecto y el mundo es maravilloso. Puedo sentir, soñar, crear, decir y hacer más cosas en esos instantes que en el resto del tiempo. La primera vez que lo sentí traté de aferrarme de ese instante y hacerlo permanecer en mí para siempre, pero no fue así, como a mi viejo reloj también se me escapa el tiempo. Quizás sea mi sueño inalcanzable, quizás sea esa locura mía permanente, o tal vez sólo sea mi instinto de superación, pero la vida no es respirar, moverse y que el corazón lata en tu pecho. Sólo hay momentos de plenitud y aquellos que no lo acepten e insistan en querer vivir para siempre quedarán condenados a un mundo gris y repetitivo andar de la cotidianidad.

Por eso te amo mi viejo reloj, porque somos la misma cosa tú y yo, quizás todos vivamos solo en la armonía de algunos momentos, quizás ahora en este presente sea la verdadera hora de nuestra armonía, la vida también coincide con tu propia hora.

  Paki Espiño,2022

RECORDANDO AMORES

 

Como esquencerme de ti

no ocaso d´esta vida

vida que pasou axiña

sendo eu un peregrino

 

inda lembro os quince anos

cando os Deuses nos xuntaron

tí, cal Anxo descendido

pra acompañarme ós altares

 

aqueles doces momentos

onde todo era ilusión

aqueles fermosos anos

froito do teu corazón

 

foi a nosa xuventude

d´alegría e gran amor

aquelas tardes xuntiños

no paseo do Espolón

 

nos...tan agarradiños

sen verbas que pronunciar

paseos interminables

a carón do Río Sar

 

foron anos de ledicia

e de gran felicidade

máis...o destino estaba escrito

d´este pobre camiñante.

 

 Miguel Alberto,2022

IDEAS

 

 

As túas ideas

e teus pensamentos

preñados de amor

viaxan no vento

 

buscando cariño

entregando bondade

alá onde cheguen

serán adorados

 

as túas ideas

viaxando sen fin

derraman cultura

por terra e por mar

 

eses pensamentos

ofrecendo amor

alá onde vaian

con paz e candor

 

ideas, pensamentos,

amor a raudales

a túa inocencia

non topa rivales

 

ti sigue pensando

querida princesa

as túas ideas

non teñen fronteira

 

as túas ideas

serán divulgadas

en aras do ben

para a humanidade.

 

   Miguel Alberto,2022

PENSAMIENTOS

 

 Esas palabras llenas de emoción quedan prendidas en el viento sin destino.

Esas lágrimas que nunca se derramaron.

La espuma blanca golpea sin piedad las rocas, ellas imperturbables se mantienen ahí sin ceder un ápice de su espacio, impasibles ante su furia.

El mar se rebela contra el mundo entero, harto de ser abandonado a su suerte, harto de ir y venir a la arena y en continuo movimiento. ¿acaso no tengo derecho a descansar? ¿acaso tengo que mantenerme fuerte no por siempre?

Tengo ganas de perderme en un inmenso letargo y volver a mis orígenes.

Pero la vida no nos permite descuidarse, pues cuando no nadas te arrastra la corriente.

Entonces llora el mar y se estremece, mojando esas rocas insensibles a su dolor.

Inmóvil frente a ti te digo, si tú puedes, yo puedo, si tú luchas, yo sigo en la lucha y al final cuando la muerte nos busque, sólo encuentre un cuerpo inerte, sin alma, pues nuestra alma quedará impregnada en el alma de las personas que nos amaron.

  Paki Espiño,2022

lunes, 1 de agosto de 2022

NADA ES NADA

 


Nada es nada

cuando algo atrapa la mirada

sin saber si volverá

a despedirse en la madrugada


nada es nada

cuando al filo de la noche

el sol se fue

a bailar con el horizonte


nada es nada

cuando al volver de la vida

buscas cobijo en tu hogar

y encuentras la casa vacía


nada es nada

cuando una sonrisa inquieta

brilla en tus ojos la espera

durmiendo en la noche despierta


nada es nada

cuando se olvida el alma

cuando más la necesitas

detrás de una puerta cerrada


nada es nada

sin esperar la respuesta

de tantas inquietudes perdidas

de esa pregunta sagrada


¿qué hay más allá de la vida?

¿qué queda después de la muerte?

Si solo somos fantasmas

en el alma de quien nos guía!!!


  Paki Espiño,2022


Á BANDEIRA

 Ondea a bandeira

en fiestras e prazas

no noso gran día

da querida Patria


de branco impoluto

i a franxa azul

enseña da Terra

colmada de luz


ondea bandeira

naiciña querida

pola independenza

da Patria ferida


mais nos os Galegos

non esquenceremos

a inxuria á Terra

e ser invadida


por forzas alleas

sometendo as xentes

en nome de reises

con gran villanía


roubando a cultura

privando da fala

con odios eternos

por ser diferentes


dempois de centurias

seguimos aquí

loitando sen armas

com pluma e papel!

  Miguel Alberto,25 de Xullo do 2022