domingo, 10 de julio de 2022

AQUÍ YO

 Aquí me duele ,

en las palabras que me tragué.

Aquí me daña 

en los silencios que edité.

Aquí aprieta 

en las veces que aguanté.

Aquí asfixia 

en los golpes de pecho

desbocados por no emerger.

Aquí araña

en los nudos que muchos

amarraron con querer.

Aquí mata 

en lo que no se puede deshacer.

Aquí termina lo que nace

para defender.

Aquí mil palabras agrias

de bilis envenenada.

Aquí desazón

desgarro , desilusión.

Aquí yo

opacando sin vacilar.

Aquí tú 

estrangulando sin titubear.

 Mano Figueira




jueves, 7 de julio de 2022

LOS DEL PUEBLO

 Yo no era mala

a mí me hicieron serlo.

Yo no deseaba enamorarme

a mí me hechizó un ángel del cielo.

Yo no veía por mis ojos

lo hacía desde el corazón.

Yo no quise celar a un pueblo

ellos malmetieron por rencor.

Yo no planeé escaparme

decidimos irnos por siempre.

Yo no conté de mi secreto

ellos lo convirtieron en pecado.

Yo sentí vida en mi seno

ellos la maldijeron.

Yo corría de su mano escapando

ellos nos persiguieron.

Yo me agarré con fuerza a su pecho

ellos lo llevaron lejos.

Yo estoy viva aquí en el infierno

a él lo mató la muchedumbre enarbolada .

Yo parí un hijo bello

ellos lo quisieron.

Yo salté al vacío con mi niño en brazos

ellos horrorizados gritaron.

Yo susurro sus nombres desde 

el inframundo 

él acuna a nuestro niño allá arriba, en el cielo.

Yo no era mala

a mí me hicieron serlo.

          Mano Figueira






.


martes, 5 de julio de 2022

EL MENSAJE

 Tiene un mensaje de Julieth, de hoy a las   ocho cero cero .

Mensaje:

Hola Mikel . No sé por donde empezar, pero...

Necesito tiempo, tengo que aclarar la cabeza y para ello alejarme una temporada .

Anoche ,cuando me sorprendiste con el anillo ,yo...

No sabía cómo corresponder , me dejé llevar por el entusiasmo de nuestros amigos y la cena y esa sensación de reina por un día , pero cariño, esta mañana al despertar , reviviendo todo en frío, no sé...no puedo .

Creo que vamos demasiado rápido, yo...te quiero, pero no deseo  ser tu esposa aún , te quiero, te lo juro, pero no para formar una familia de momento.

Necesito tiempo, dejé el anillo sobre tu  almohada, quizás más adelante sea la mujer que deseas ahora, pero lo que es hoy, sólo soy una mujer  asustada de los compromisos y las formalidades.

No me odies, por favor Mik, dame un tiempo, no me busques, no me llames, no presiones y porfavor....no me odies!

  Fin del mensaje.




                                                           Manu Figueira


PSICOSE DE FRONTEIRA



 Experimento a psicose de fronteira. Entro desde Xordania. Son cacheado, interrogado e fichado. Expulsan do control unha nai mentres uns gardas esnaquizan caixas de galletas. Da ponte Allenby sae o bus entre sinais de «perigo, minas».


A cidade é unha cúpula dourada, oliveiras centenarias, edificios coroados de arame de espiños. É un muro sagrado entre detectores de metais, un viacrucis e graffitis coa Kaaba. Cambiar de rúa é cambiar de país: unhas con toque de queda; outras con terrazas cheas. Máis aló leo: «Área residencial xudía, non pasar». No zoco vexo camisetas co slogan «USA keep calm, Israel is coming», e palestinas bicolores a bo prezo.


A cidade son persoas: recrutas etíopes e mozas louras con unllas pintadas; son curas e monxes teimando sobre o punto exacto do sepulcro; e nenos que saen do colexio con escolta armada; son mozos musulmáns que colocan grilandas para celebrar o ramadán e patrulleiros que lles ordenan apartarse. De madrugada, vellos ortodoxos louvan a Deus na rúa. Mentres, uns cristiáns palestinos láianse e profetizan, entre dentes, que a cidade, algún día, volverá ser súa.


A cidade é unha pintada no muro que rodea Belén; a pomba da paz desgarrada polo león da guerra. Ao seu carón, un letreiro de benvida en 3 alfabetos: «Welcome to Jerusalem».

Amancio Pampín Suárez.


EL SUICIDA Y EL BANCO

 Hace poco, un hombre al que iban a desahuciar se tiró por la ventana antes de que a los desahuciadores les diera tiempo a sacarlo por la puerta. 

Murió, claro, porque la altura era considerable. El piso, muy modesto por lo que hemos podido ver en la tele, pertenecía a un banco. 

Las ventanas no se inventaron para arrojarse por ellas, pero desde el principio resultó evidente que también servirían para eso. 

Hay muchas cosas que se utilizan para lo que no son, qué le vamos a hacer.  Sentí algo de culpa por lo que acababa de ver. «Somos responsables de lo que vemos», leería hace años en Despachos de guerra, el gran libro sobre la guerra del Vietnam del periodista norteamericano Michael Herr.

Los bancos matan, es así, aunque se inventaron para ahorrar. Entre el ahorro y el suicidio no hay ninguna relación. Tampoco la hay entre el Banco y el cliente, el cliente se mata durante años para sobrevivir y ahorrar, y el Banco multiplicar las ganancias de los que se tiran por la ventana. 






                                                                   Lino Saborido

FUERZA DE ESPÍRITU

 


¡Maldita cordura

que llega a mí sin avisar

cuando todo alrededor

se me derrumba!


Me empujas con fuerza para luchar

tú me haces fuerte con dureza

sin dejarme tiempo para sufrir

no todo en esta vida es destreza

importante es la forma de sobrevivir.


Pero ¿cómo se construye una vida?

si has perdido parte de tu ser

el destino ha sido cruel contigo

robando tu amor y tu querer.


Un adiós no sale de tus labios

ni el llanto lavará tu cara

es el más cruel de los destinos

del que llora, sufre y siempre ama.


Paki Espiño,2022


Ó PÉ DO CRUCEIRO

 

Ó pé do cruceiro

na fermosa aldea

xogaban os nenos

a ricos e pobres


na súa inocencia

eles divagaban

           lonxe de saber

que significaba


tamén preguntaban

“si só é papel

é moedas de cobre

para qué se usa?”


Na mente dun neno

hai moita razón:

trocar o papel

polo noso sudor!


ó pé do cruceiro

coas súas parolas

seguian falando

de cartos e ouro


de historias oidas

en noites de lua

nas súas lareiras

cheos de preguiza


aqueles avós

con miles de historias

cheos de galbana

e petos baleiros.


  Miguel Alberto, 2022