lunes, 14 de febrero de 2022

MAR ADENTRO

 El barco abandonando el puerto

adentrándose en la soledad el mar

dentro viven los marineros

haciendo del mar su hogar


sentado en la proa ese chiquillo

por primera vez sale a navegar

deja en tierra toda su vida

aún no sabe si volverá


pasan los días, pasan las horas

cada noche a su casa regresará

sólo es el dueño de su destino

el mar lo persigue al despertar


vuelve a casa en primavera

tu familia esperando está

la noche es más fría desde que te fuiste

la muerte es fuerte y me llevará


si no podemos volver a vernos

si en mis brazos no vuelves a estar

nunca olvides lo que dejaste

a tu casa debes regresar


nunca un adiós, sólo, hasta vernos

sea aquí o en el más allá

tu madre te dio la vida

ella nunca te olvidará.


  Paki Espiño2022


miércoles, 9 de febrero de 2022

ADICTO Á ETERNIDADE

 Cando somos nenos ou adolescentes imos a poucos enterros, pero todos aos que asistimos teñen unha intensidade tráxica moi alta, xa que, por seren dun familiar moi próximo ou dun amigo da nosa idade, non podemos consolarnos dicindo Morreu no seu tempo ou Era o mellor que lle podía pasar. Porén, a medida que pasan os anos, aumenta o número de enterros aos que asistimos, pero a dor perde intensidade, agás en casos moi concretos, do mesmo xeito que perde temperatura un cuarto se abrimos as portas e as ventás.


Quizais fose esa a razón de que onte, tras asistir a un enterro, pensara que a única forma de levar con deportividade esa inevitable derrota sexa pensar que o defunto, fixese o que fixese coa súa vida, era unha boa persoa e que, en boa lóxica, irá ao ceo. Ao fin e ao cabo, como dicía John Donne nunhas palabras moi coñecidas: Nuncamandes a ninguén a preguntar por quen dobran as campás, dobran por ti. E iso é o que sinto agora cada vez que vou a un enterro, que as campás tamén dobran por min. Xa que logo, e por moito que me moleste esa manía hipócrita de gabar os mortos, comezo a pensar que, como opción íntima, e só íntima, é unha opción lexítima e consoladora. Non podemos cambiar o pasado, pero si edulcoralo e, quizais, esa edulcoración non sexa outra cousa que unha esperanza do paraíso, estéril, case con toda seguridade, pero esperanza ao fin e ao cabo, e se un está a favor de usar o cannabis como analxésico, por que ha de estar en contra desa esperanza edénica? Non calma tamén unha dor moi profunda?


É a razón de que entenda moi ben aquilo que dicía Chaplin para explicar o inevitable declive do seu talento: A medida que un ser humano entra en anos quere vivir profundamente. Un sentimento de triste dignidade invade a súa alma, e isto é fatal para un cómico. Estou de acordo, xa digo, co fondo desa cita, pero tamén sei que hai excepcións, como a do poeta Gerardo Diego, de quen dicían os amigos que estaba tan ben amortallado que parecía vivo, algo que, seino, non é ningunha novidade, dise de moitos defuntos, pero que, no caso de Diego, é distinto. Dicíanllo cando estaba vivo, mesmo de neno e adolescente, pois quería vivir tan profundamente que sempre estaba dominado por esa triste dignidade que Chaplin considera impropia dos mozos e ineludible nos vellos.


Pois… que queres que che diga, díxenme vindo do enterro, nin quero ser como Chaplin, que viviu da comedia á traxedia, nin como Diego, que só viviu na traxedia. Eu quero vivir sempre na comedia, na leda dignidade de ser mozo e na leda dignidade de ser vello. E se, para iso, cada vez que vou a un enterro, teño que desexar que o defunto, sexa quen sexa, vaia ao ceo, pois deséxoo, aínda que ás veces, recoñézoo, non me chegue o humilde cannabis e teña que meterme unha droga de efectos moito máis alucinóxenos.






                                                                    
                                                             Xosé Ricardo Losada


RELATOS DE COBAS. LOS AMIGOS

 Quizá este relato resulte irrelevante pero será la base para los posteriores. AI poco tiempo de estar en Cobas fui conociendo al grupo de chicos con los que entablé amistad, casi todos eran mayores que yo. Posiblemente quienes leéis estos relatos habréis conocido a alguno de ellos o a sus descendientes. Para identificarlos, con el mayor respeto, teniendo noticia de que alguno de ellos ya no está entre nosotros, citaré los que eran: José y Lolo hijos de José da Cidra y Cristina, Suso y Juan, hijos de Higinio Tembrás, Pancho de Marica, Minucho de Valexo, Tino de Rogelio, Eduardo, Lolo de Margarita y Pepe de Carmen Penelas (este último era el más joven del grupo). Para mayor claridad diré que al cabo de años Eduardo era el cartero, quedando luego con esta ocupación José, hermano de Lolo; con Pepe coincidí años más tarde y era el electricista local. Era curioso porque en la zona había muy pocas chicas y apenas tenían relación con ellas, tan solo de vecindad, eran otros tiempos. Las que conocí eran: Lita hija de Francisco y Angelita, Agustina Tembrás, Irene de Marica y la en otro relato mencionada Remedios hija de la costurera. Algo que me sorprendía era la agudeza de estos chicos y la capacidad en recursos personales ante cualquier situación y que yo no había observado en mis amigos de Ferrol; encontraban solución para todo y siempre salían airosos. No había juguetes, ni siquiera una pelota pero no hacía falta. Todos ellos disponían de una herramienta muy versátil que era la navaja. Con ella confeccionaban juguetes como pequeñas maquetas tallando cáscaras de pino o de madera blanda, construían trampas para cazar pájaros, hacían bastones de cañas conformando su raíz bulbosa, las piezas de la billarda, mangos de ganchos para coger pulpos y un sinfín de tareas difíciles de enumerar. Pero algo que sin duda yo admiraba era su solidaridad y su honestidad. Había tal avenencia entre todos que jamás presencié una disputa y mucho menos una pelea (daba la impresión de que esta palabra no figuraba en su léxico). A mí me aceptaron como uno más, si bien, tal vez los mayores algo distantes, me tomaban como al niño pequeño, pero yo estaba feliz con aquellos amigos.


Jesús Guimarey Mascaró

LA FELICIDAD DEPENDE DE TI

 Nuestra vida está marcada por nuestros pensamientos y emociones. Pensamos en el pasado, en el presente y en el futuro. 

Va contra nuestra salud mental prestar una atención obsesiva a pensamientos, hechos o errores negativos que erosionan nuestra autoestima. 

Hay que sustituirlos y concentrarse en pensamientos, hechos y actuaciones positivas, que son más abundantes de lo que pensamos, y así mantener elevada nuestra autoestima, que es muy importante para ser feliz.

Tendemos a olvidar que la felicidad no viene como resultado de obtener algo que no tenemos, sino más bien de reconocer y apreciar lo que tenemos.

Ser feliz no significa que todo sea perfecto. Significa que has decidido ver más allá de las imperfecciones.

Los niños son felices porque no tienen un archivo en sus mentes llamado “todas las cosas que podrían salir mal".

La alegría de tu vida depende de la calidad de tus pensamientos, y

la felicidad, de nuestro estado mental, no de la cuenta corriente.




Lino Saborido Rial


REFLEXIÓN...BENVIDO

  Esperto cedo para ollar que di "Lorenzo" cando asome neste luns de zapateiros...

Sí, o mesmo que onte nos desexaba doces soños cando desaparecía sobre o Barbanza, pintando de cores o Paraíso coa maxia da súa paleta...
Bos días teñades, saúda mentras transforma os ceos do Val nun arco da vella, que lle devolve o saúdo cun sorriso, non é para menos...
Coa súa paleta máxica, ceos, mares e ríos pasan de simples amenceres ou solpores a marabillosos soños na Alma daquel@s que teñen ollos nela...
Un luns de zapateiros, cun amencer de postal, é un bo xeito de voltar á realidade logo da lúa de mel...
Amigo merlo BENVIDO, endulzareiche a chegada cun anaquiño de pan de centeo con uvas que merquei onte para ti no mercadiño.
Querid@s Amig@s, bos días e benvidos tamén para vós é o canto que me sae de dentro neste luns, non sei se por boca miña ou do merlo...
Á postre, que máis da, é o mesmo..!!




   Xaquín Miguéns Ces

DROGAS NO

 

Salí una noche

a visitar nuevos amigos

esos que nunca se esconden

esos que no he conocido

 

amigos que te consuelan

cuando tú estás muy perdido

en noches muy oscuras

casi rozando el delirio

 

se esconden en tu mente

en el hueco de tus manos

es el amor enemigo

repudiando a los hermanos

 

te esperan en la esquina

de noche y de día

fantasmas que deambulan

para robarte la alegría

 

drogas no, y siempre no

no hay motivos ni razones

que te lleven a perder

lo mejor que tiene el hombre

 

¡vive libre tu vida!

¡no permitas más cadenas!

te encierran en su celda

y tu muerte será eterna.

 

  Paki Espiño,2022

O CORPO DO DELITO

 

O meu vesiño ( non vou especificar o motivo ) sempre me meteu moito respeto, pero sempre , sempre.

Pois ben.

Estaba eu no tendal da ventana  aprobeitando un raiño de sol , e colgando con tropecentos prendedores cada peza de roupa, porque o de vivir nun piso é novo para min , acostumada a cen metros de hortiña onde tendía á placer , agora aquí o espacio é reducido e pende dun fío.

Pois ó coller un sujetador rosa fosfurito que ía camuflar tras unha toalla , este deslizouse da man e , a máis reflexos que lle puxen ,precipitouse o condenado en vuelo libre á rúa, pero ca puñetera sorte de enjanchar nunha esquina do tendal do antes mencionado veciño .

Alí quedaron  lucindo aqueles capachos de broche da camisa dos domingos del.

Eu puxenme pálida sólo de pensar en irlle á porta a pedir o meu sostén  e a miña mente buscou in situ un plan B convincente.

Agora poñedevos en situación: na fachada principal dun edificio por cuxa rúa pasan moitas persoas, para atender ós que xa marcharon , estou eu cun fío de tansa e un pequeno anzuelo que fun  comprar  a todo correr, facendo o propio das tómbolas,  intentando pescar o premio gordo. O vento empezou a soplar  e a  facerme a puñeta e o invento tiraba na dirección contraria , cando nun momento  no que se aliaron os astros ó meu favor, o anzuelo foi directo ós meus paracaídas fucsia pero non prendeu  nel, que va! 

Para o meu horror enjanchou  na mismísima percha onde él tiña a súa camisa toda ben exposta , tirei do fío para arriba e a prenda masculina azul celeste ó subir desenjanchouse do meu broche decorativo que  chegou ó chan nun pestañear e vinna correr a brincos rúa abaixo, axudada polo aire do nordés. Tirei da camisa con todas as ganas mentras sudaba como unha ladrona a punto de ser descuberta.

Co corpo do delito nás mans, baixei correndo polas escaleiras sejida polo meu can que ladraba tras de min coma as sirenas da policía, salimos  á rúa, e antes que apareceran  en escea dúas mulleres, que sempre que me pillan por banda fanme  perder  media hora mínima, collín  o meu sujetador metinno dun penalti directo ó bolsillo do mandil, enjanchei ó meu peludo pouseino no  brazo izquierdo  e, cando me metía no portal , apareceu «él » todo de punta en blanco detrás de min e quedouseme mirando :mandil a cuadros, pelos enmarañados, bañada en sudor, roja como a grana a mascota nun brazo e enrollado coma un trapo  no outro a súa camisa dominguera .

Devolvinlla cunha sonrisa de circunstancia e comenteille como de pasada que lle caera do tenderete, e que o vento lla arrastrara pola calle , él clavou os ollos en min , mirou para a prenda , alzou a vista á súa ventana volveu a vista á camisa e  o seu dedo índice colou polo burato que fixo sen querer querendo o meu anzuelo, xa entraba eu no ascensor carraspeando , cando me dixo:

- Manuela , Manuela, non cambiaches a técnica, melloráchela.

E a porta do ascensor pechou.

Mentras escachei a rir de puros nervios !!!


Mano Figueira.