lunes, 29 de agosto de 2022
AQUEL PSICÓLOGO TABERNEIRO
BARCO DE VELA
Polas mansas augas
da Ría de Noia
navega un marino
sorteando as rochas.
Saíndo da Ría
sen rumbo marcado
surca as altas olas
co poniente airado.
O experto marino
manexa o timón
mais o gran “navío”
ao norte virou.
Polo inmenso Atlántico
navega o velero
á costa da norte
coas velas ó vento
sen obedecer
a aquel timonel…
So escoita á mar brava
como un fiel batel.
Rozando Fisterra
avanza o marino
audaz e valiente
cara ó infinito,
dempois de semanas
de navegación
foi visto nas costas
da querida Irlanda e a “ Pérfida Albión”
seguindo sen regras
ó norte certero
naquela simbiosis
marino...velero!
Miguel Alberto 2022
Miguel Alberto, 2022
APRENDE DEL ÁGUILA PARA CRIAR HIJOS RESPONSABLES
La razón por la cual el águila construye su nido con hierbas, plumas y espinas, es muy sencilla.
Cuando el aguilucho ha llegado a cierta edad y tiene condiciones para valerse por sí mismo, la madre saca del nido las plumas y las hierbas, de modo que solo quedan las espinas para que incomoden a la criatura.
El aguilucho ya no tiene confort, entonces las espinas le obligan a buscar una mejor casa.
Ahí entra el águila madre: desde determinado punto de altura lanza a su hijo y empieza a enseñarle a volar. Lo arroja, el aguilucho extiende las alas, pero todavía no puede sostener el aleteo, el viento le gana, y empieza a caer.
La madre lo observa y desciende a su rescate; lo toma con las patas, nuevamente lo sube y repite la operación, lo vuelve a lanzar. Y así, hasta que la criatura aprenda.
Una vez que aprende ya está apto para emprender su propio rumbo.
Las águilas no apañan la dependencia.
Las águilas no mantienen a hijos ociosos, o vuelas o vuelas.
Nada es casualidad, nada ocurre por accidente y todo es superable.
Hay un principio fundamental que es: todo lo que usted está viviendo, es por lo que ha creído, incluso las personas que le rodean.
Usted atrae y aleja a personas que tienen que ver con lo que ud. está creyendo y quien está “siendo”.
Zig Ziglar decía: “no puedes volar como un águila si estás rodeado de pavos”.
Su manera de pensar y de actuar, en gran parte la define su propio entorno. ¿En qué ambiente vive? ¿Rodeado de personas que le aportan o le restan? Es un ciclo interminable.
Esto es la suma de muchos factores pero cada uno somos responsables de lo que nos sucede, de las personas que conocemos, de las oportunidades que nos generamos.
Todo cambia cuando usted cambia y deja de atraer a ciertas personas y circunstancias para atraer a otras.
Así es como vamos creciendo, evolucionando y nos podemos dar cuenta de qué tal vamos en este examen llamado “vida”.
PARA CERRAR BIEN LOS CICLOS
Recuerda:
1. Agradece la experiencia. Todo problema vino a enseñarte una lección, no a acabar contigo.
2. Agradécele al espejo. Agradece a esa persona por venir a hacer consciente lo inconsciente.
3. No ames por necesidad o te volverás adicto a la compañía e incapaz de ser feliz solo.
4. No pierdas tus días pensando en lo que no fue, en tus errores o en lo mal que te trata la vida. El pesimismo atrae lo negativo.
5. No vivas siendo víctima, las víctimas no tienen poder, no asumen su vida.
6. No desperdicies la vida intentando desesperadamente ser aceptado.
7. No desistas. Sigue tu sueño, tu sueño no debe depender de la aprobación de alguien más.
¿Porqué te quedas encerrado cuando la puerta está totalmente abierta?
Lo que se va, tenía que irse. Lo que no funciona, no era para ti. Cada uno de tus fracasos es una lección mas, te ayudará a construir un futuro de éxito, si tienes la suficiente autoestima para no dejar de intentarlo.
¡Mírate! ¡Estás vivo!
Tus ojos ven, tu corazón late, tus manos se mueven y generan cosas geniales.
Hazte responsable. Deja a los otros en paz con ellos mismos.
No esperes que te traigan flores. Sé tu propio jardín y ahí posaran las mariposas, no tendrás que correr tras ellas.
Lino Saborido Rial
NON ESPERADO
Un día, sen máis, chegaches,
dun xeito non
esperado;
e nun arrouto, a
cegas,
franqueeiche porta e
brazos.
Alongado o receo
e os prexuízos
baratos,
acubilleite sen medo
no meu peito
desgairado.
E fuches a regalía,
o meirande agasallo;
desabafo, alento,
dita,
relouco de namorado.
Un día sen máis
fuxiches
dun xeito non
esperado,
e o baleiro mesto e
crú
aniñou no meu
costado.
Porque afóutame a
loucura
e non me mingua o
fracaso.
Voaréi tra-lo teu
ronsel,
acotío, sen descanso.
Nada importa o
desvelo
a escaseza, o
cansazo...
buscareite onde sexa
nos recunchos máis
illados.
Ai, musa que vas e vés
dun xeito non
esperado:
Nin tes dono nin
acatas.
Eres ceibe cal
paxaro.
Silvia Figueiras Dovalo
Laura Padín
SER MADRE
.
O VELLO MUÍÑO
Debaixo da miña aldea
brava con forza o río
regálanos cada noite un conto
ó pé da roda do muiño
cada quén ca súa leria
cada quén co seu terruño
fan da misa unha festa
están ledos cun trago de viño.
A vida na aldea é sinxela
ninguén precisa de moito
que haxa herva na palleira
que non falte o carro de toxos
que as vacas preñen de novo
que non nos morran os porcos
que non nos chova pá sega
que o millo chegue hasta o entroido
que medren moito os rapaces
que sigan con nós os avós
que o ano pase sen penas
que a festa amañámola nós!!!
Paki Espiño,2022
miércoles, 24 de agosto de 2022
PENSAR HACE DAÑO
A veces demasiado.
Porque una sigue creyendo que el tiempo da la razón a quien la tiene,
que todo cae por su propio peso y que la tortilla siempre da la vuelta.
Pero desgraciadamente puedes morirte sin avistar en el horizonte una tierra firme donde pisar fuerte.
Y así, cuando llegas a la conclusión de que los malos son los que viven sin remordimientos mientras a ti te toca bailar con la fea, que lo que cae por su propio peso es una misma por el afán de repetir plato, que la tortilla sí que da la vuelta, pero ellos tienen la sartén por el mango, ahí mismo empieza la desazón a nublar la visión y ya no ves molinos, sólo sientes el peso de la lanza y tienes más ganas de meterte en la cama hasta el apocalipsis que de forcejear contra las aspas.
Ya no sé cuál es el siguiente paso: si gritar pidiendo justicia divina o divinamente dejarme arrastrar por la marea.
Todo lo que era, lo que quería ser, se resume ahora mismo en un borrón intangible que nadie quiere ni borrar, ni corregir.
Así que mejor duermo para que descanse está agotada mente.
Mano Figueira.




