martes, 13 de diciembre de 2022

SECRETOS DE ALMOHADA

 Las almohadas, guardan secretos. Desde que el mundo, es mundo, el hombre se acuesta a dormir, apoyando la cabeza, en algo. Desde las camas, más pobres, hasta las más lujosas.

Todos tienen su almohada:

Mullida, dura, de plumas, de espuma, de tela, no importa.

Tu almohada, es tu amiga silenciosa. Escucha las confidencias, absorbe tus problemas, recoge tus lágrimas, te acompaña, en los felices sueños y en las pesadillas.

Por eso, te recomiendo un cuidado especial con ella. Empezando, por no prestársela a nadie, ni dejar, que se sienten en ella, que no vayan robar tus felices sueños. 

Además, para que tengas a tu amiga, siempre limpia de impurezas malignas, que provocan noches de insomnio y pesadillas, déjala alguna mañana al sol, girándola, para que tome luz, por ambos lados.

Luego, golpéala, y le dices:

"Lo que está adentro, sale .. Quitando, todos los miedos .. Para que se queden, dentro .. Solo, mis sueños y secretos..."

Si el miedo ocupa tu cabeza,  no deja espacio para los sueños. 

LSR.




LAURA

 Hola muerte, 

Yo siempre supe que estabas ahí, agazapada detrás de mi miedo, dices que te ignoré pero eso no es cierto, no hubo una noche en la cual no pensara en ti, que no te temiera. 

Si, no hablo de ti, ni de este momento. Yo sabía que el día se acercaba, el tiempo, ¡mi tiempo!, se agotaba.

Me inventé motivos, me llené de sueños solo por no sentir el miedo que te tengo. Pero ahora ya no te temo, ahora no tiene sentido sentir miedo. 

No busques mi mano, que yo te la entrego. Sé buena conmigo y llévame en silencio.


  Paki Espiño,2022

EN PROL DA PAZ

 Xa virán tempos mellores

onde a guerra torne en paz

cambiando balas por libros

todas as razas, irmáns!


Si, chegarán dias de gloria

para toda a humanidade

compartindo as riquezas

en total fraternidade


cando chegue ese momento

de respeto e comprensión

será un grandioso paso

en pos de esa razón


a razón que todos temos

máis, debemos entendernos

sí...con respeto mutuo

con amor e liberdade


e neses tempos futuros

compartindo pan e auga

sen diñeiro nin riquezas

toparémola verdade


nin guerras, nin invasións

nin mal trato ós animais

daquela, querido Sapiens

alcanzaremos a Paz!!!


  Miguel Alberto,2022

miércoles, 7 de diciembre de 2022

SALTAR FERVENZAS

 Continúa a auga do río seu curso camiño da desembocadura...

  A vida mesma, temos data de caducidade...

  Corre que voa, semella ter alas o tempo, o aniversario detrás do seguinte meandro, moi preto, xa vai cumprirse un ano dende que deixei o remo fronte a Cortegada...

  Un ano máis, ou un menos, según o vexamos, de nós depende...

  Eu sigo con gañas de seguir nadando e salvar tódalas fervenzas que me atope diante no río da vida neste novo e frío luns de zapateiros.

  Unha tarde outonal, de fai ben pouco, venme á memoria...

  O relaxante paraxe do Xirimbao á beira do Ulla foi o marco ideal para manter unha conversa, diría que espiritual...

  Asaltábame unha pregunta e necesitaba saber o que pensaba o Amigo merlo sobre aquelo que tanto se escoita de que tan pronto nos xubilan acabouse...

  Facémonos vellos, merliño,  polo feito de xubilarnos.?

  Nada ten que ver, Xocas. Non depende dos anos que nos van caendo, hai xóvenes coa Alma decrépita, mortos con vida, e maiores ilusionados por seguir salvando rápidos e ver o que hai detrás do seguinte meandro...

  Facémonos vellos cando os soños deixen de presidir as noites, i esperte espida de ilusións a Alma...

  Cando deixe de apaixoarnos aquelo que facemos habitualmente, e pase a ser un pesado traballo...

  Cando a Alma xa non teña forza para abandoar a xaula e despregar as alas para ollar o amencer nas Brañas e o solpor na Ría...

  Cando as charlas que mantemos non che digan nada, e xa nas teñamos...

  Aí, Xaquín, será cando tomes verdadeira conciencia de que o río da vida vai quedándose sen auga, e falta xa moi pouco para chegar á desembocadura, onde nos espera a barca de Caronte...

  Non son os anos, Xaquín, quenes nos xubilan definitivamente...

  Sí o non ter gañas de SALTAR FERVENZAS e dobrar meandros...!!

 

  O Paraíso existe





Xaquín Miguéns Ces

ADIÓS LUCHO, ADIÓS ESPAÑA


Luis Enrique (Lucho para los amigos) se ha acabado desplomado de mala manera.
Lo veía venir. Historia de una muerte anunciada. 
Este se parece al Clemente de sus tiempos, soberbio, queriendo ser el centro de atención,  anti-madridista declarado hasta la médula. 
 Primero fue el batacazo ante Japón y este martes el fiasco ante Marruecos, un partido en el que la incapacidad ofensiva de La Roja, su falta de colmillo, ha llegado a una especie de paroxismo cruel y disparatado cuando ha sido incapaz de marcar ni siquiera uno de los tres penaltis que ha lanzado en la tanda decisiva. 
Menos mal que sus jugadores, como aseguró el otro día el técnico asturiano, llegaron a Qatar habiendo lanzado al menos mil penaltis por cabeza para estar bien preparados ante una contingencia como la que han vivido, catastrófica. 
Que dominó más? Por supuesto. Los marroquíes no tenían ningún problema en permitírselo. ¿Que hizo más merecimientos? Pues algunos poquitos más. 
Cuando hablamos de falta de alternativas no nos referimos solo a jugadores, aunque es evidente que la convocatoria al Mundial se ha demostrado fallida, un capricho soberbio de un entrenador demasiado gallito y chulesco, con la prensa y la mitad de los españoles. 
 Nos referimos también al juego, a la hiriente incapacidad de la selección para atacar a rivales que se defienden en su campo con las líneas muy juntas. 
Su obsesión para tocar y tocar a un ritmo lento y machacón en posiciones intrascendentes sin futbolistas realmente capaces de desequilibrar ha sido casi una tortura. 
España se ha chocado contra un muro, ciertamente, pero un muro que sabía perfectamente que estaba allí. 
No se lo encontró de repente en la salida de una curva cerrada.
La verdad es que no nos hemos perdido nada. Intervenir en 
un mundial que se ha erigido a golpe de petrodólar sobre la sombra de la corrupción, mejor venir para casa. 
Adiós Lucho. 


LSR.




CARTA A LAURA

 Querida Laura, 

hace demasiado tiempo que no hablamos, no sé si te acordarás de mí, hace tiempo que coincidimos en una habitación del hospital, aquel día estabas triste, no había nadie a tu lado cuando te dijeron que no te encontrabas bien. Yo escuchaba la conversación que el médico mantenía contigo, me ignoraste, no quisiste aceptar que yo estaba allí, pero el tiempo fue pasando, yo cada día estaba más cerca de ti, y tú en tu infinita cobardía me ignorabas.

Pero, querida Laura, ese día llegó y hoy estoy a tu lado para llevarte conmigo, no sé si tendrás miedo, si fuiste capaz de aceptar lo inevitable, pero te digo, no sientas pena por todo lo que dejas, acuérdate de las personas que te amaron. El tiempo se agota, no puedo esperar más, ven conmigo, suelta las manos terrenales y deja que tu alma descanse en la paz de lo infinito. Yo soy la muerte, no soy ni mala ni buena, yo siempre estoy ahí, esperando el momento, tu momento. No pienses en mí, sólo acéptame como parte de la vida y vive como si no existiera. ¡Hasta siempre!. ¡Nos encontraremos en tu tiempo!.


  Paki Espiño,2022.


PATRIA

 Miña patria, terra miña

tantas veces invadida

tan querida e desexada

por outras razas do mundo


por vikingos e normandos

por suevos, árabes, visigodos

tropas de toda índole

masacrando sen piedade


máis tarde en nome de España

e de nefastos reinados

saqueando os nosos froitos

e colleitas sen coidado


Galiza nunca protesta

séculos de ocupación!

Mesmo que sexamos escravos

alleos, no tedes perdón!!!


nos non somos invasores

amamos a nosa Patria

nin avaros, nin traidores

só queremos liberdade!!!


a independencia negada

por poderes estranxeiros

con armas e represión

máis...sen razóns xustificadas!!!


 Miguel Alberto,2022